You make me (R-18)

posted on 21 Dec 2014 13:28 by rapper99 in transfiction directory Fiction, Asian

You make me

Pairing : นัมจุนยุนกิ (SUGAMONSTER)

Rate : PG – NC 18+

By : TypeBLeo

Trans : Rapper99.

Talk : เรื่องที่ #4 ว่าจะพักการแปลแล้วไปแต่งเองบ้าง แต่ค้นไปค้นมาดันเจอฉากแสดงอภินิหาร ก็เลย... นั่งแปลเฉยเลย ลาก่อย... ภาษาของจริงมันเถื่อนมาก เราอ่านแล้วก็อืมนะ... ก็เซ็นเซอร์พองาม LOL อยากบอกอีกอย่างคือมันแปลยากมาก เย้ ภาษาอาจจะแปร่งๆ โปรดติได้ อยากอ่านเม้นเหมือนเดิมนะ ._. อยากดักตีหัวเชิญทางนี้ @ Rapper99_  

English version > http://www.asianfanfics.com/story/view/819941/1/you-make-me-sugamon-sugamonster-namgi

 

 

 

 

 

            มันช่างดึกและมืดมากแล้วในกลางคืนแบบนี้ เสียงของสายฝนนั้นราวกับว่ากำลังโกรธเกรี้ยว และสายฟ้าก็สว่างเจิดจ้ามากกว่าแสงจากไฟข้างถนนบนโลกนี้ มันเป็นเรื่องปกติที่จะเป็นเช่นนี้ ค่ำคืนแบบนี้ที่หลังจากที่พวกผู้ชายได้มีวันที่น่าตื่นเต้นและยุ่งเหยิงไปกับการแสดงและฝึกซ้อมเพลงของพวกเขา บางครั้ง พวกเขาก็ต้องพักผ่อน บางทีก็มีแค่ไม่กี่คนในพวกเขาที่รู้ดี แต่พวกเขาก็ทำมันจริงๆ การมีความสัมพันธ์เล็กน้อยในค่ำคืนที่โหมกระหน่ำแบบนี้

            มันอาจจะเป็นสถานที่ที่แตกต่างทุกๆ ครั้งที่พวกเขาทำมัน แต่มันก็มักจะออกมาเป็นคู่เดิมๆ เสมอ อย่างเช่นคู่นี้ คู่ดูโอ้แรปเปอร์อัจฉริยะ เจ้าแห่งการทำลาย RAP MONSTER และผู้ชายหวานๆ อย่าง SUGA หลังจากวันที่ยาวนานของการแสดง ในกลางดึก บางครั้งก็เป็นช่วงกลาง หรือในตอนจบของการแต่งเพลงด้วยกันของพวกเขา ระหว่างที่พวกเขาเมานิดหน่อย พวกเขาเจอกันหลังประตูของสตูดิโอดนตรีนั่น แล้วก็เริ่มตรวจสอบในตัวกันและกัน

            พวกเขานั้นเป็นตัวปลุกอารมณ์ของอีกฝ่าย คุณควรรู้ว่านัมจุนนั้นอยากได้ผู้หญิงผิวซีดที่มีน้ำเสียงที่ดีเป็นแฟนสาวของเขา และการที่ยุนกิอยากจะได้แฟนสาวของเขาเป็นคนที่ค่อนข้าง SWAG ถ้าพวกเขาไม่ได้คิดผิด อีกฝ่ายต่างก็เป็นสเปคของพวกเขา

            ใบหน้าน่ารักของยุนกิ ดวงตาที่อินโนเซ้นส์อย่างร้ายกาจ ริมฝีปากสีชมพูนุ่มหยุ่นของเขา พวกมันบอกนัมจุนราวกับจะเป็นเวทมนตร์ ทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองในกลางทางของพวกเขา ผิวที่ซีดและเรียบลื่น ราวกับกำลังออกคำสั่งมือและริมฝีปากที่อยู่ไม่สุขของนัมจุน ให้ไม่พลาดแม้แต่นิ้วเดียวของร่างกายอันเต็มไปด้วยบาปนี้ มันตรงกับมาตรฐานที่ยุนกินั้นมีเสียงร้อง การพูด และท่าทางที่มีคุณภาพระดับยอดเยี่ยม ราวกับความสามารถเหล่านี้ร่วงหล่นมาจากสวนอีเดน สมองของเขาไม่สามารถจะฟังก์ชันและคิดได้อย่างถูกต้อง นัมจุนนั้นเป็นคนที่เท่และมีตรรกะมาก แต่สิ่งที่เขาคิดได้กลับมีแต่ความคิดที่ไม่มีเหตุผล ยุนกิกำลังทำให้เขาโดนล้างสมอง เขานั้นโดนมัวเมาโดยความงดงามของยุนกิ

            ทั้งสองฝ่ายรู้ดี การที่ยุนกิจะไม่ยอมทำตามใครยกเว้นจะโดนบังคับ แต่การที่มองดูนัมจุนควบคุมเขาโดยไม่ใช้ทางอื่นนอกจากการบังคับนั้น มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น ยุนกิรู้ด้วยตัวของเขาเอง นัมจุนก็ชอบเช่นกัน และการที่เขาสามารถทำให้ความงดงามผู้ชอบก่อกบฏให้อยู่ใต้พลังของเขาได้โดยวิธีของเขา การที่นัมจุนเล่นเกมที่ผลักและดึงเพื่อที่จะนำยุนกิให้ยอมแพ้ต่อการจ้องมองที่รุนแรงของเขา

            นัมจุนนั้นออกคำสั่งเช่นกัน แต่ว่ามันช่างแตกต่าง เขาไม่ได้กรีดร้องหรือตะโกน แทนที่จะทำเช่นนั้น เขากระซิบ เขากระซิบถ้อยคำสกปรกเหล่านั้นใส่ยุนกิด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำและดำมืดของเขา ทำให้ยุนกิรู้สึกเข่าอ่อนจนขาของอีกฝ่ายราวกับไม่มีกระดูก นัมจุนทำให้ยุนกิสั่นสะท้านราวกับว่าเขากำลังอยู่ในทะเลน้ำแข็งของขั้วโลกเหนือ แต่ในคราเดียวกัน นัมจุนก็เผาไหม้เขาจากด้านในราวกับเขากำลังสัมผัสเปลวไฟที่โกรธเกรี้ยว และให้ตายเถอะ เขาชอบการที่มันรู้สึกเหมือนจินตนาการที่ดิบเถื่อนของเขาเป็นจริง

            สัมผัสที่รุนแรงบนเอวของเขานั้นร้อนราวกับเขาทำมาจากไฟ ริมฝีปากนั่นจูบเขาอย่างจาบจ้วงราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป ที่นี่มันคือโลกได้อย่างไรในเมื่อมันรู้สึกราวกับบนสวรรค์เช่นนี้ ยุนกิไม่สามารถเชื่อในอย่างใดอย่างหนึ่งได้ นัมจุนรู้สึกราวกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่รุนแรงในตึกหรูหรานั่น เขาคำรามใต้ลมหายใจของเขาเหมือนกับเขาเป็นอสูรกายสักตัว มันช่างเต็มไปด้วยอารมณ์ปราถนาบนใบหูของยุนกิ ดังนั้นยุนกิเลยครางแผ่วเบา ยอมแพ้ และรู้สึกตื่นเต้น และในไม่ช้า ฝ่ามือใหญ่ของนัมจุนก็เคล้นบั้นท้ายและต้นขาของเขา และจูบแผ่วเบาที่เส้นระหว่างปรางแก้ม ก่อนจะได้รับเสียงครางอย่างแผ่วเบาตอนที่พวกเขาจูบกัน ยุนกิสามารถได้ยินรอยยิ้มแสยะอันร้ายกาจของนัมจุนบนหัวของเขา

            “นายมันแย่...” ยุนกิพูดเกือบจะกระซิบระหว่างหอบหายใจจากการจูบพร้อมกับโอบแขนรอบคอนัมจุนให้แน่นขึ้น

            “พี่ทำให้ผมเป็นแบบนี้” นัมจุนตอบอย่างนุ่มนวลขณะที่เขาได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบาของยุนกิในจูบของพวกเขา

            “ฉันอยากจะ...” ยุนกิเอ่ย

            “ก็มาสิ” นัมจุนพูดด้วยรอยยิ้มแสยะจากนั้นพวกเขาก็ไม่ละสายตาออกจากกัน

            “ทำให้ฉันสิ” ยุนกิพูดระหว่างแสยะยิ้ม มือผลักนัมจุนให้ไปนั่งบนเก้าอี้ทำงานในสตูดิโอนั่น

            นัมจุนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน และก็อีกครั้ง ยุนกิผู้หยาบและมีอำนาจตัวน้อยๆ นัมจุนไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากรู้สึกว่ายุนกินั้นน่ารักในแบบฉบับนี้ ดังนั้นเขาเลยปล่อยให้เป็นแบบนี้ ความจริงแล้ว มันเป็นวิธีที่นัมจุนเล่นเกมผลักและดึงของเขาต่างหาก

            “งั้นพี่ก็ทำด้วยตัวเอง” นัมจุนพูดด้วยเสียงระดับต่ำสุด

            ยุนกิหัวเราะเล็กน้อยขณะนั่งคร่อมบนตัวนัมจุน จากนั้นก็วางบั้นท้ายของเขาไว้บนสุดของตักนัมจุน และเผชิญหน้า

            “อืม ก็ดี” นัมจุนผ่อนคลายตัวเอง เอนหลังของเขาพิงกับเก้าอี้ทำงาน และยิ้มกวนประสาท

            “แน่นอน...” ยุนกิพูดขณะเอนหน้าของตัวเองให้ใกล้กับใบหน้าของนัมจุนมากขึ้น ก่อนจะหยุดเมื่อจมูกของพวกเขาสัมผัสกัน เพียงเพื่อจะมองใกล้กับดวงตาของนัมจุนมากขึ้น

            “พี่กำลังทำให้ผมคิดอะไรสกปรก” นัมจุนบอกขณะที่โอบเอวของยุนกิ

            “ฉันอยากให้มันสกปรกมากกว่านี้” ยุนกิตอบขณะบดจูบนัมจุนอย่างจาบจ้วง และเริ่มที่จะเสียดสีบั้นท้ายของตัวเองลงบนความผิดพลาดที่น่าอับอายของเสื้อผ้านัมจุน

            นัมจุนแสยะยิ้ม ยุนกิมักจะทำให้ความคิดสกปรกของเขาสมบูรณ์แบบในระดับใหม่ และมันก็กำลังวิ่งวนอยู่ในตัวเขา

            นัมจุนค่อยๆ ดึงกางเกงขาสั้นของยุนกิลงด้านล่างไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวเพื่อจะสัมผัสแก่นกายอีกฝ่ายด้วยมืออุ่นร้อนของเขา นัมจุนสามารถได้ยินยุนกิครางเสียงแหบพร่า ให้ตายเถอะ เสียงมันเหมือนคำว่าเซ็กส์บนหูของเขา

            “อือ...” ยุนกิครางอย่างนุ่มนวลขณะดึงกางเกงขายาวของนัมจุนลง มือของนัมจุนอยู่บนส่วนนั้นของเขา สัมผัสที่แข็งแรงเสียจนเขารู้สึกเจ็บ และอ่อนแรง แต่เขาจะไม่บอก ยุนกิไม่เคยเอ่ยหรือขอร้องนัมจุนให้หยุดมัน ไม่ มินยุนกิจะไม่ทำตามคนอื่นหรอก ดังนั้นเขาเลยจูบซอกคอของนัมจุนอย่างแผ่วเบา และปล่อยให้นัมจุนรู้สึกสูญเสียความเป็นตัวเองสักพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็เริ่มเล่นกับแก่นกายของอีกฝ่าย

            นัมจุนหลับตาของเขา การขยับมือของยุนกินั้น คุณจะไม่สงสัยเลย เพราะมันช่างละเอียด ยุนกิเคล้นคลึงทุกๆ ตารางนิ้วของตัวตนเขา ทุกๆ ส่วนของมัน นัมจุนทิ้งหัวของเขาไปด้านหลังเมื่อยุนกิเริ่มจะจูบแก่นกายของเขาอย่างน่ารัก

            นัมจุนหยุดไปสักพัก แต่เขาก็รู้สึกถึงแรงกระตุ้นที่อยากจะกระแทกอีกฝ่ายแรงๆ มากขึ้น เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกแล้ว

            นัมจุนจับใบหน้าของยุนกิด้วยมือซ้ายของเขาและประกบจูบอย่างดุดันระหว่างที่มือขวาของเขาพยายามจะถอดกางเกงขาสั้นของยุนกิ

            เขารู้สึกว่ายุนกิเริ่มดิ้นเล็กน้อยบนตักของเขาเพราะว่าจูบของเขาไม่ใช่เรื่องตลกเลย และมันทำให้ยุนกิหอบหายใจอย่างหนัก เพราะนัมจุนนั้นรวดเร็วและยุนกิก็เริ่มสูญเสียเวลาที่จะหายใจ แต่ยุนกิก็มักจะเป็นแบบนี้ ไม่ยอมรับการจู่โจมของเขา

            ดังนั้นเมื่อนัมจุนหยุดพร้อมๆ กับที่โยนกางเกงขาสั้นของยุนกิออกไปจากตัว หัวของยุนกิซบลงบนไหล่ของนัมจุน และเขาก็หอบหายใจแรงทั้งๆ ที่หลับตาอยู่ บางครั้งยุนกิก็ไม่แน่ใจว่านัมจุนรู้จักความหมายของคำว่าอ่อนโยนรึเปล่า นัมจุนมักจะกระแทกตัวเขาราวกับว่าเขาเป็นตุ๊กตา แต่กระนั้น คุณก็รู้จักยุนกิดี

            “เออใช่...” นัมจุนพูดออกมากระทันหัน “พรุ่งนี้พี่ต้องเต้นนี่ เราไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้กันคืนนี้” นัมจุนบอก

            “นี่นายล้อฉันเล่นรึเปล่า ไอ้เวรนี่?” ยุนกิพูดขณะเงยหัวขึ้นมาและมองตรงเข้าไปยังตาของนัมจุน “ฉันบอกไปแล้วนี่ว่าฉันอยากจะ...” ยุนกิพูดอีกครั้ง

            “ผมทำให้พี่ด้วยมือก็ได้” นัมจุนตอบ

            “อย่างกับว่าฉันจะฟังนาย คิมนัมจุน” ยุนกิแสยะยิ้มแล้วกระแทกตัวเขาลงไปบนตัวตนของอีกฝ่าย

            “เหี้ย!” นัมจุนสบถคำหยาบใต้ลมหายใจของเขาระหว่างที่หลับตา

            “พระเจ้า...” ยุนกิครางขณะที่ซบหัวของเขาลงบนบ่าอีกฝ่าย เขากอดแขนของเขารอบคอนัมจุนอีกครั้ง

            “พี่มันตัวทำให้ผมมีอารมณ์ มินยุนกิ” นัมจุนคำราม “ตอนนี้ผมจะไม่หยุดแล้ว” นัมจุนบอกใต้ลมหายใจของเขา

            “กระแทกฉันให้แรงๆ คิมนัมจุน” ยุนกิกระซิบ และเพราะอย่างนั้น นัมจุนสูญเสียการควบคุมตัวเอง และยกสะโพกของเขาขึ้นอย่างรวดเร็วและหยาบเข้าไปในช่องทางคับแน่นของยุนกิ มือรูดรั้งแก่นกายของยุนกิอย่างรุนแรง

            ยุนกิไม่ได้คิดว่านัมจุนจะเริ่มมันด้วยแรงผลักดันที่ป่าเถื่อนแบบนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้นัมจุนนั้นไม่มีความอ่อนโยนก็เถอะ มันทำให้เขาประหลาดใจที่นัมจุนมัวเมาในความงดงามของเขา มันช่างเจ็บปวด ช่องทางของยุนกิยังไม่สามารถปรับตัวกับขนาดของอีกฝ่ายได้ ยุนกิจับหลังของเขาเพราะว่ามันรู้สึกจุกอยู่ข้างใน

            แต่ก็อีกครั้ง นี่คือยุนกิ เขาไม่ได้บอกว่าเขาเจ็บ แทนที่จะทำเช่นนั้น เขากลับครางอย่างไม่มีเสียงและยอมให้นัมจุนกระแทกตัวเขาราวกับตุ๊กตา และใช่ เขาจะโลดแล่นไปกับมัน

            ยุนกิครางและเริ่มที่จะกระแทกตัวเองสวนกลับแรงผลักดันที่ป่าเถื่อนนี่ เขามองเห็นนัมจุนทิ้งหัวของตัวเองไปด้านหลังอีกครั้ง แต่เมื่อนัมจุนกระแทกโดนจุดกระสันตรงนั้น กลายเป็นยุนกิเองที่ทิ้งหัวของเขาไปด้านหลัง แผ่นหลังโค้งไปด้านหลังด้วยความเจ็บปวดจากความสุขสม และเขาก็ไม่สามารถหายใจได้เมื่อนัมจุนกระแทกจุดนั้นซ้ำๆ หยาบคายราวกับสัตว์ป่า

            นัมจุนมองเห็นยุนกิก้มหัวของเขาต่ำ จากนั้นเขาก็มองยุนกิเชิดหัวไปด้านหลังพร้อมกับอ้าปากหอบหายใจ ผิวที่ซีดของอีกฝ่ายเริ่มจะเป็นสีแดง คิ้วสวยขมวดจากนั้นก็คลายออก ริมฝีปากสีชมพูแวววาวไปด้วยน้ำสีใส ผิวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา ผมปรกลงบนใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ และยุ่งเหยิง ยุนกินั้นกำลังอยู่ในจุดสูงสุด และนัมจุนก็ชอบใบหน้าแบบนี้ นัมจุนชอบมากขึ้นเพราะว่าเขาเป็นเพียงแค่คนเดียวที่ทำให้ยุนกิบ้าคลั่งได้แบบนี้ และให้ตายเถอะ ท้องของเขารู้สึกถึงมันแล้ว

            เขารู้สึกถึงมัน ยุนกิโอบแขนรอบคอของเขา ยุนกิหอบหายใจอย่างยากลำบาก ดวงตาปิดสนิท หัวเชิดไปด้านหลัง แผ่นหลังโก่งงอ สองมือกำเสื้อสีดำของนัมจุนแน่น แล้วยุนกิก็ปลดปล่อยออกมาบนมือของเขาและแผ่นท้อง ยุนกิทิ้งตัวลงบนไหล่นัมจุน หลังจากที่เห็นอีกฝ่ายปลดปล่อย พร้อมกับการตอดรัดของช่องทางที่คับแน่น นัมจุนกระแทกอย่างรุนแรงเข้าไปในร่างกายที่อ่อนปวกเปียกของ ‘ตุ๊กตา’ ตัวนี้อีกไม่กี่ครั้งระหว่างที่กอดอีกฝ่ายแน่น แล้วนัมจุนก็ปลดปล่อยเข้าไปในตัวยุนกิ

            เขาสามารถได้ยินเสียงหอบหายใจของตัวเองข้างๆ เสียงหอบหายใจของยุนกิ แล้วเขาก็กระตุกยิ้ม คืนนี้อีกครั้ง ที่มันยอดเยี่ยม

            นัมจุนปล่อยให้ตัวเขาเอนลงบนไหล่ของยุนกิฮยองสักพักจากนั้นก็ผ่อนคลายตัวของเขา

            “ยุนกิฮยอง...” นัมจุนกระซิบอย่างนุ่มนวลลงบนใบหูยุนกิและจูบซับแก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “พอมาคิดถึงมัน ผมก็ควรจะเป็นแฟนพี่ ใช่มั้ย?” นัมจุนพูด “ความสัมพันธ์ของพวกเราคืออะไรกันแน่?”

            ยุนกิเงยหัวของเขาขึ้นและมองตาของนัมจุนด้วยดวงตาปรือปรอยของเขา

            “พวกเราเป็นบางอย่าง... ที่ไม่ธรรมดาเหนือทุกสิ่งทุกอย่างที่นายสามารถคิดได้...” ยุนกิตอบและยิ้มแล้วขบเม้มริมฝีปากของนัมจุนแผ่วเบา

            นัมจุนเลิกคิ้วขึ้น จากนั้นก็ยิ้ม

            นัมจุนดึงกระดาษทิชชู่และเช็ดคราบที่ช่องทางของยุนกิ

            “นั่นมันเยอะมากเลย...” ยุนกิกระซิบ หัวเราะในลำคอระหว่างที่ซบลงบนไหล่ของนัมจุน กอดนัมจุนอย่างแท้จริง

            “พี่หุบปากน่า...” นัมจุนพูด “มันก็เป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว และ...” พี่แม่งโคตรน่ารักเลย “แทนที่พี่จะออกความเห็น พี่ควรจะช่วยผมทำความสะอาดไอ้พวกนี้ก่อน ฮยอง” นัมจุนพูดพร้อมพัวเราะในลำคอ แล้วยื่นทิชชู่ให้ยุนกิ

            ยุนกิเช็ดแก่นกายของตัวเอง และแผ่นท้องของนัมจุนขณะยิ้ม

            “ฉันเดินไม่ได้อะ...” ยุนกิพูดพลางได้ยินนัมจุนถอนหายใจ

            “อ่า... ให้ตายเถอะ พี่ไม่ควรทำแบบนั้น แกล้งผมแบบนั้น พี่นี่มัน*** ...” นัมจุนพูดอย่างหัวเสีย

            แต่แล้ว เขาก็มองเห็นใบหน้าของยุนกิที่ดูแข็งกร้าวขึ้น

            “โอเค ผมจะไม่เสียใจกับเรื่องนี้” นัมจุนพูดแต่ใบหน้าของยุนกิก็ยังไม่ดีขึ้น “It was fucking good. I want more.” นัมจุนพูดเป็นภาษาอังกฤษ

            ยุนกิถอนหายใจ

            นัมจุนเองก็ถอนหายใจเช่นกัน

            “โอเค ผมขอโทษที่เรียกพี่แบบนั้น” นัมจุนพูดแล้วกอดยุนกิอย่างอ่อนโยน “พี่ไม่ใช่***หรอก อืม แต่บางครั้ง ก็อาจจะใช่ สำหรับผมน่ะนะ” นัมจุนพูดแล้วยุนกิก็ทำหน้าเย้ยหยัน

            “ย่าห์ ฉันเป็นฮยองของนายนะ!” ยุนกิพูดแล้วตีหัวนัมจุน

            “โอ้ย...! เน! ชูซุงฮัมนีดา ฮยองนิม!” นัมจุนพูดแล้วโค้งหัว จากนั้นเขาก็หยิบกางเกงขาสั้นและกางเกงในของยุนกิแล้วใส่มันกลับคืนสู่เจ้าตัว ความจริงแล้ว มันลำบากมาก เพราะว่ายุนกินั้นกลายเป็นคนนิสัยเสียที่โดนตามใจมากเกินไปและไม่ได้ให้ความร่วมมือกับเขาเลย

            “นอนกับฉัน” ยุนกิสั่ง

            “ห้ะ? อืม... แต่จริงๆ นะ ห้ามแกล้งผมโอเคมั้ย? ตอนนี้ผมมีอารมณ์ได้ง่ายมาก” นัมจุนบอก “Especially with you.” นัมจุนพึมพำเป็นภาษาอังกฤษแต่ยุนกิก็ยังได้ยินมันอยู่ดี

            ยุนกิแสยะยิ้มแล้วขบเม้มริมฝีปากของอีกฝ่าย

            “ฮยอง... ได้โปรด...” นัมจุนขอร้อง

            “ฮ่าๆๆ นายควบคุมตัวเองได้แย่มาก” ยุนกิพูดแล้วก็หัวเราะ

            “พี่ทำให้ผมเป็นแบบนี้” นัมจุนบอก “ทีนี้ไปได้แล้ว” นัมจุนสั่งแล้วยุนกิก็ลุกออกจากตักของนัมจุนแล้วเขาก็ทำเสียงแปลกๆ “มันเจ็บใช่มั้ย?” นัมจุนถามขณะใส่กางเกงขายาวของตัวเองให้เรียบร้อย

            “นายควรจะให้ฉันขี่หลัง” ยุนกิพูด

            “Alright, alright, come on, Hyung-nim.” นัมจุนพูดเป็นภาษาอังกฤษอีกครั้งแล้วลงนั่งยองๆ ยุนกิทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังของเขา

            “โอเค ไปได้แล้ว”

            นัมจุนยืนแล้วเดินไปที่เตียงของเขา ยุนกิทิ้งตัวลงบนเตียงและนัมจุนก็นอนอยู่ข้างๆ เขา นัมจุนดึงผ้าห่มให้ไปชิดคอของยุนกิ

            “พี่ดูง่วงมาก” นัมจุนพูดขณะขยับท่านอนให้สบาย มองยุนกิ พี่ดูน่ารักมาก นัมจุนคิด แล้วก็สงสัยว่ายุนกิจะตอบโต้ยังไงกับประโยคนี้ “พี่ดูน่ารักมาก” นัมจุนพูดมันอย่างไม่รู้ตัว

            ยุนกิขมวดคิ้ว ริมฝีปากกลายเป็นเส้นตรงบางๆ เพราะว่าเขากำลังกลั้นยิ้มอยู่ แก้มสีซีดนั้นขึ้นสีแดง นัมจุนมองยุนกิอย่างประหลาดใจ

            “แน่นอน” ยุนกิพูดอย่างอวดดี “Night.” ยุนกิพูดเป็นภาษาอังกฤษแล้วหันหลังใส่นัมจุน

            นัมจุนยิ้มเจื่อนๆ

            “Come here” นัมจุนพูดเป็นภาษาอังกฤษขณะที่เขาโอบแขนรอบท้องของยุนกิและดึงตัวอีกฝ่ายให้เข้ามาหาเขา

            แต่ยุนกิก็พยายามดิ้นออก และทำให้นัมจุนต้องทำการกระทำเดิมใหม่อีกครั้ง ความจริงแล้วมันก็เกิดขึ้นน้อยครั้ง จนกว่ายุนกิจะยอมแพ้และยอมให้นัมจุนแนบอิงกับตัวเขา

            “นายมันแย่” ยุนกิบอกด้วยตาที่ปิดสนิท

            “พี่ทำให้ผมเป็นแบบนี้” นัมจุนพูดประโยคนี้อีกครั้งและได้รับแรงตีบนแขนเป็นคำตอบแทนจากยุนกิ

 

 

FIN.

 

 

ปล. ตัวดอกจันทร์ถ้าแปลมันจะเถื่อนเกินไปโน้ะ อยากรู้ไปรื้อในนิยายเวอร์ชั่นอังกฤษกันเองนะบัย 555555555555555555

           

           

             

           

           

edit @ 4 Sep 2015 13:05:58 by RAPPER99's

Comment

Comment:

Tweet

#2 By (64.233.173.170|1.47.233.94, 64.233.173.170) on 2014-12-22 09:18

ป๊าดดดดดดดดดดดดดด ทำอะไรกันฮะะะะะะะ /)/////////(\ นี่ใสใสอะนี่ไม่รู้เรื่องอะแง่ส์ 5555555555555555555 ก็เถื่อนดีอะ.... ยุนกินี่สุดๆเลย พรุ่งนี้ต้องเต้นครับพรุ่งนี้ต้องเต้น 55555555555555555 โอ้ยรู้สึกอยากจิกหมอน เม้นไม่ออกอะมันเขินแงะ เอาเป็นว่าฟินดีก็แล้วกันเนอะ
ปล.ตอนต้นๆมันแปลกๆปะ ._.

#1 By MOLO (27.55.160.236|27.55.160.236) on 2014-12-21 19:41