Hey Kiddo (R-18)

posted on 26 Jul 2015 19:16 by rapper99 in cutscene directory Fiction, Asian

{OS} Hey Kiddo ♡
พี่โฮซอก × เด็กจองกุก
rate: pg-18
By: Rapper99.
หมายเหตุ: ตัวละครกับเนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับซิทคอมนะฮับ อันนี้ภาคต่อ Hey teacher อ่านให้ต่อกันน้า enjoy reading ♡

 


            แชะ!

            เสียงแฟลชกล้องถ่ายรูปลั่นกังวานอยู่ในโสตประสาทหูของจองโฮซอก ริมฝีปากของเขายิ้มกว้างอย่างสุภาพให้กับกล้อง แขนข้างหนึ่งโอบไหล่ของลูกศิษย์คนโปรดไว้แน่น  ดวงตาหลังกรอบแว่นกลมยิ้มขึ้นตามริมฝีปาก แต่ภายในแววตาที่สะท้อนในเลนส์กล้องนั้นยากจะอธิบายได้

            ...จอนจองกุกเรียนจบแล้ว

            เสมือนชีวิตประจำวันทั้งหมดถูกบางอย่างละเลงจนมันเละไปหมด ความรู้สึกเดิมๆ ที่คุ้นชินหายไป เหลือเพียงแต่ความว่างโหวงที่โฮซอกไม่คุ้นชิน เก้าอี้ตัวเดิมที่พวกเขานั่งเบียดด้วยกันนั้นกว้างขึ้นถนัดตา ห้องพักครูของเขาเริ่มรกขึ้นทันทีที่จองกุกไม่อยู่ และโฮซอกก็พึ่งรู้ว่าตนเองขี้เกียจแค่ไหนกับการต้องเดินแบกเอกสารไปถ่ายเอง อ่า... เขาแก่หรือว่าจองกุกทำให้จนชินกันแน่นะ

            เขาพึ่งรู้ว่าจองกุกเป็นคนที่มีอิทธิพลกับเขาขนาดนี้ กลีบดอกไม้สุดท้ายที่ร่วงหล่นของพิธีจบการศึกษาเป็นสัญญานว่าจองกุกของเขานั้นโตพอแล้วที่จะออกไปยืนด้วยตนเอง แต่ถึงอย่างนั้นโฮซอกก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่เขายอมรับคำเชิญให้ไปสอนจากทางมหาวิทยาลัยที่จองกุกสอบติดนั้นก็เพราะว่าจอนจองกุกล้วนๆ แน่นอนว่ามันเป็นเลคเชอร์เฉพาะของคณะโบราณคดีที่เขาสู้อุตส่าห์ติวให้นักเรียนคนโปรดอยู่แล้วด้วย เหตุผลส่วนตัวคือเขาค่อนข้างห่วงอีกฝ่าย เพราะจองกุกเป็นเด็กที่เงียบ ถ้าไม่สนิทจริงๆ ก็จะเหมือนปูนปั้น ดูดีแต่แข็งกระด้างจนคนเดินออกห่าง เพื่อนในโรงเรียนของจองกุกนั้นนับคนได้เลยว่ามีใครบ้าง แต่ถึงจะหายห่วงเพราะจองกุกมีเพื่อนแล้วก็ตาม (เขาแอบสังเกตจากตอนที่ไปสอนครั้งแรก แล้วก็ตอนที่ถามจองกุกมาทีหลัง) เขาก็ยังอดคิดถึงไม่ได้อยู่ดี การเจอหน้ากันทุกวันทำให้อาจารย์จองโฮซอกเสพติดนักเรียนที่ชื่อว่าจอนจองกุกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ทฤษฎีการตกหลุุมทั้งหมดในโลกนั้นไร้ประโยชน์ เพราะจองโฮซอกกำลังสัมผัสกับทฤษฎีจริงในชีวิตที่มีจอนจองกุกเป็นตัวแปรทั้งหมดที่ดึงให้เขาโคจรอยู่





            "อาจารย์... พอก่อน..."

            เสียงหอบหายใจของจอนจองกุกดังขึ้นเมื่อริมฝีปากของอาจารย์โฮซอกยังคงวนเวียนแถวซอกคอเขาไม่เลิก แถมยังจะทำรอยสีแดงจางๆ ไว้ให้ดูเล่นอีกต่างหาก

            "เธอก็รู้ว่าฉันคิดถึง..."

            เสียงทุ้มของโฮซอกทำให้คนฟังอ่อนยวบไปหมด จองกุกหยุดต่อต้านเมื่อคนเป็นครูทาบทับริมฝีปากลงมาที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ดูดกลืนเนื้อนิ่มสีชมพูที่บวมเจ่อไปหมด ลิ้นอุ่นกวาดต้อนภายในราวกับจะค้นหาความรู้สึกที่ติดอยู่ภายในโพรงปากของจองกุก มือหนาเล่นผมสีดำนุ่มของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนมาลูบท้ายทอยด้วยความเคยชิน ปรางแก้มใสซับสีเลือดถูกระดมหอมส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่โฮซอกไม่คิดว่าจะทำให้เขาหลงได้ขนาดนี้ ปกติแล้วคนเป็นครูสามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกได้ดีมากพอสมควร แต่พอเป็นเรื่องของจองกุกแล้ว... ทุกอย่างคือข้อยกเว้น

            ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่คอนโดของจองกุก หลังจากที่จบออกไป การเจอกันในห้องพักครูหลังเลิกเรียนก็กลายเป็นความทรงจำไปในทันที พวกเขาไม่เคยเจอกันด้านนอกเลยสักครั้ง และห้องในคอนโดของจองกุกก็ดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับทั้งสองฝ่าย โฮซอกจะแวะมาเมื่อไหร่ก็ได้เพราะมีคีย์การ์ดสำรอง ซึ่งส่วนมากโฮซอกก็แวะมาทุกวันถ้าไม่ติดงานหรือประชุม บางวันก็นอนค้างเลยก็มี จนตู้เสื้อผ้าของจองกุกมีชุดสูทวัยทำงานเก็บไว้สองสามชุดแล้ว  และเหมือนมันจะเปิดโอกาสให้อาจารย์เอาเปรียบลูกศิษย์คนโปรดได้ตามสะดวกซะด้วย...

            "อาจารย์ไปอดอยากมาจากไหนเนี่ย..."

            ร่างโปร่งหอบถามเสียงเบาเพราะโฮซอกดูจะจูบเขาเยอะกว่าทุกวัน หรือเขายังไม่ชินกันแน่?

            "ก็เธอไม่ยอมย้ายมาอยู่บ้านฉันซะที"

            "อันนี้ผมว่าคนละประเด็นแล้ว ลองย้ายสิ แม่ผมได้ถามแน่ๆ"

            พวกเขาเถียงกันเรื่องนี้หลายรอบพอตัว เพราะถึงโฮซอกจะเป็นครูแต่ก็ฐานะดีพอตัวจากการถูกเชิญไปสอนบวกกับยอดขายหนังสือที่เขียนออกตีพิมพ์เอง แต่ถึงอย่างนั้น จองกุกก็ยังยืนกรานว่าจะอยู่คอนโดเอง เหตุผลคือแม่ที่ยังไม่รู้เรื่องนี้ กับเรื่องความเกรงใจ

            "ฉันก็เคยเจอแม่เธอแล้ว" โฮซอกตอบหน้าตาย เกลี่ยแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

            "ทำไมอาจารย์เข้าใจอะไรยากจัง" จองกุกโอดครวญแล้วตัดสินใจตัดบทเพื่อตัดปัญหา เขาขี้เกียจทะเลาะกับอีกฝ่ายบ่อยๆ

            "คืนนี้มีการบ้านรึเปล่า?"

            โฮซอกถามแล้วกอดตัวอีกฝ่ายให้มานั่งบนตักเขา ฝังคางลงไปบนไหล่เล็ก ให้ริมฝีปากเขาอยู่ตรงใบหูอีกฝ่าย

            "มีควิซนิดหน่อยฮะ" จองกุกตอบและไม่ได้ขืนตัวที่อีกฝ่ายจะทำแบบนั้น เขาเอื้อมตัวไปหยิบเป้ตัวเองก่อนจะรื้อชีทออกมาเพื่อจะนั่งทำควิซ

            "โต๊ะทำงานฉันรกมากเลยตอนนี้" อาขารย์โฮซอกแสร้งทำเป็นบ่น เพราะปกติต้องเป็นเขาที่นั่งตรวจงานเงียบๆ และจองกุกจะบ่น แต่ตอนนี้เขาต้องมานั่งดูอีกฝ่ายทำการบ้านแทน เริ่มเข้าใจความรู้สึกจองกุกขึ้นมาทีละนิดแล้วเหมือนกัน...

            "แหงล่ะ ไม่มีผมแล้วนิ" ร่างโปร่งพูดเจือหัวเราะ ก่อนจะโดนงับตรงใบหูเบาๆ เป็นเชิงหยอก

            "ฉันเรียกคนอื่นมาทำแทนก็ได้นะ" โฮซอกแกล้งพูดไปอย่างนั้นเพื่อจะให้เด็กนักเรียนของเขาหัดหวงซะบ้าง

            "เรียกมินอามาสิ" จองกุกพูดประชดใส่และทำคนเป็นอาจารย์หัวเราะในลำคอ

            "คนที่ให้ช็อคโกแลตฉันน่ะหรือ?"

            "ยังอุตส่าห์จำได้นะครับอาจารย์"

            "ทำไมฉันจะจำไม่ได้"

            "งั้น..."

            "วันนั้นเธอออกจะหวงฉันซะขนาดนั้น"

            "อาจารย์!"

            ยังไม่ทันที่จองกุกจะได้ประชดอาจารย์ขี้แกล้งกลับ อีกฝ่ายก็ชิงพูดประโยคที่ทำให้เขาน่าร้อนไปหมดออกมาก่อน อาจารย์โฮซอกหัวเราะเมื่อแกล้งคนเป็นศิษย์ได้สำเร็จ มือหนาเอื้อมไปหยิกแก้มแดงๆ ของจองกุกเป็นเชิงหยอกเย้า

            "ผมจะ..."

            ยังไม่ทันที่จองกุกจะพูดจาง้องอนกลับไป เสียงโทรศัพท์สั่นของเจ้าตัวก็ดังขึ้นซะก่อน มือบางคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นรุ่นพี่ในคณะที่โทรมา

            "ฮัลโหลครับ"

            [ฮัลโหลจองกุก นี่พี่ซอกจินเองนะ]

            "อ่า ครับ พี่ซอกจินมีอะไรรึเปล่าครับ?"

            [คืนพรุ่งนี้มีจัดบอร์ดนิทรรศการของคณะน่ะ นายอยู่ดึกได้รึเปล่า? พี่หาคนช่วยอยู่]

            "อ๋อ ได้ครับ เดี๋ยวผมไปช่วย"

            [ขอบคุณมากนะจองกุก เจอกันพรุ่งนี้ครับเด็กแก้มยุ้ย]

            "อ่าครับ พี่ซอกจินคนไม่หล่อ"

            [เด็กนี่ ฮ่าๆๆ แกล้งพี่เยอะนัก พรุ่งนี้เจอแกล้งแน่]

            "โหยพี่ อย่าแกล้งรุ่นน้องดิ ไม่ดี"

            [ก็จองกุกชอบกวนพี่ เอาเป็นว่าเจอกันพรุ่งนี้นะ พี่ต้องวางละ เดี๋ยวไอ้นัมจุนมันรอนาน]

            "โอเคครับ สวัสดีครับ"

            หลังจากจองกุกกดวางสาย เขาก็พึ่งรู้ตัวว่าโดนคนเป็นอาจารย์จ้องอยู่ ต่อให้ไม่เปิดลำโพงก็คงได้ยินทุกบทสนทนาเพราะห้องเงียบจนได้ยินแต่เสียงหายใจด้วยซ้ำและโฮซอกก็อยู่ใกล้แค่นี้

            "อีกหน่อยคนแก่แบบฉันต้องโดนทิ้งแน่ๆ..."

            โฮซอกแกล้งพูดตัดพ้อทั้งที่ความจริงไม่ได้คิดอะไร แค่อยากจะแกล้งเด็กตรงหน้าเฉยๆ มากกว่า

            "ไม่น้อยใจดิอาจารย์..." จองกุกลากเสียงแบบที่ชอบทำก่อนจะขยับตัวหันมาเป็นท่านั่งมองหน้ากันแทน มือบางกอดคอคนตัวสูงกว่าแล้วยืดตัวขึ้นไปจูบแก้มสากอย่างเอาใจ จอนจองกุกตอนอ้อนนั้นน่ารักจนโฮซอกอยากจะกอดจองกุกทั้งวันอย่างไม่รู้จักเบื่อ

            "ฉันแกล้งพูดไปอย่างนั้นแหละ" โฮซอกตอบแล้วกดจูบหนักที่ปากเล็กๆ ของร่างโปร่ง มือหนาลูบผมของจองกุกอย่างชินมือ ไม่ว่าเมื่อไหร่จองกุกก็ยังเหมือนเดิมในสายตาเขาเสมอ

            "อาจารย์ฮะ"

            "ว่าไง"

            "เมื่อไหร่อาจารย์จะทำให้ผมเป็นของอาจารย์สักที?"

            โฮซอกรู้สึกว่าก้อนเนื้อด้านซ้ายของเขานั้นเต้นเร็วผิดปกติเพียงแค่ประโยคเดียวจากปากของคนตรงหน้า ร่างสูงอดใจไม่ไหวที่จะโน้มหน้าลงไปจูบกลีบปากบางที่พึ่งเอ่ยคำพูดเชิญชวนทางอ้อมให้แก่เขา อารมณ์ในร่างกายของเขาเหมือนสารเคมีที่พึ่งโดนปฏิกิริยาเฉพาะ แล้วเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ อาจารย์โฮซอกต้องการจองกุก ต้องการแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

            "เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไร?"

            ร่างสูงถามคนใต้ร่างที่เขาพึ่งผลักลงไปให้นอนราบกับโซฟาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ จองกุกหอบหายใจกับจูบหนักหน่วงที่ได้รับแล้วตอบโฮซอกเสียงแผ่ว "ก็... ก็อาจารย์ไม่เคยทำ..."

            "ฉันอดทนอยู่ต่างหากเด็กนี่..."

            "อาจารย์ไม่จำเป็น..."

            "..."

            "ผมก็อดทนรออยู่เหมือนกัน..."

            กลีบปากบางของจอนจองกุกโดนคนโตกว่าด้านบนจูบอย่างไม่รู้จักเบื่อ ลิ้นสากกวาดเข้ามาหยอกล้อเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเขาอุณหภูมิในร่างกายทั้งคู่กำลังเพิ่มขึ้นจนรู้สึกได้จากผิวกายที่แนบชิด คำว่า 'ต้องการ' ทำให้จอนจองกุกตื่นตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเพราะรู้ว่าครั้งนี้เป็นของจริงที่มือของเขาก็จินตนาการไม่ถึง ส่งเสียงแปลกๆ ในลำคอเมื่อคนเป็นอาจารย์ขบกัดริมฝีปากเขาเป็นเชิงยั่วเย้า ภาพในกรอบสายตาของจองกุกนั้นเบลอและไม่ชัดเพราะดวงตาโตปรือปรอยจากการโดนรสจูบมัวเมา

            โฮซอกไล่ริมฝีปากลงมาจูบซอกคอขาวของเด็กตรงหน้า กลิ่นหอมเฉพาะตัวอ่อนๆ ของจองกุกทำให้โฮซอกแทบคลั่ง เขาไม่เคยรู้สึกขนาดนี้มาก่อนว่าผิวกายขาวของร่างโปร่งน่าลามเลียไปเสียทุกส่วน

            "อะ... อาจารย์"

            จองกุกส่งเสียงเรียกคนด้านบนที่ฟังแล้วดูกระเส่ามากกว่าทุกครั้ง มือซุกซนของคนเป็นครูปลดกระดุมของเด็กตรงหน้า มือหนาเลื่อนเข้าไปสัมผัสผิวกายที่ร้อนระอุไปด้วยความต้องการ สะกิดยอดอกน้อยที่ทำให้คนด้านล่างกัดปาก

            "จองกุก..." เรียกคนใต้ร่างตัวเองที่ในตอนแรกยั่วเย้าให้เขาทำเรื่องอย่างว่าเสียก่อนแต่ตอนนี้กลับหลับตาหนีเขาเสียอย่างนั้น เด็กน้อยคนเดิมของเขาก็ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ดี...

            ลิ้นสากลากวนจากซอกคอเด็กน้อยลงมาถึงยอดอก แล้วจึงไล่วนตรงนั้นซ้ำๆ จนจอนจองกุกครางเสียงแผ่วเรียกเขาไม่เป็นศัพท์

            "อะ... อือ อาจารย์... อาจารย์ อะ อย่าเลีย...ฮื่อ"

            เสียงหวานที่เคยตอบคำถามเขาในห้องเรียนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางระรื่นหูแทน โฮซอกไล่เลียต่อจนมาถึงหน้าท้องใกล้ส่วนนั้นแล้วถึงหยุด เงยขึ้นมองร่างโปร่งของลูกศิษย์ที่หายใจไม่ทั่วท้องอยู่แล้วก็นึกขำด้วยความเอ็นดูที่เด็กช่างยั่วไม่กล้าทำอะไรเสียเลย

            "จองกุก..."

            "อือ... ฮะ อาจารย์"

            "เธอช่วยตัวเองแล้วนึกถึงฉันบ่อยๆ ใช่ไหมเด็กไม่ดี?"

            แกล้งถามให้คนเป็นนักเรียนหน้าแดงก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายที่ตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมานั่งคร่อมตักเขาแทน ริมฝีปากเป่าลมชิดใบหูแดงก่ำจนจองกุกเสียวไปหมด คนตัวเล็กกว่ากัดปากไม่ยอมบอกเรื่องน่าอายที่เขาเคยทำมาแล้ว

            "อาจารย์อย่าแกล้งผม อ๊ะ" จองกุกสะดุ้งเมื่อโฮซอกตีบั้นท้ายเขาเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยวจนมันรู้สึกถึงส่วนนั้นไปหมด

            "ก็ตอบฉันมาก่อนสิจอนจองกุก..." ลิ้นร้ายกาจยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดีโดยการเลียใบหูของเด็กน้อยปากแข็งให้ยอมตอบคำถามเขา

            "อะ... ฮฮฮ... อื้อ ผมช่วยตัวเองฮะอาจารย์..."

            "หืม? แล้วคิดถึงหน้าคนอื่นหรือ?"

            "ผมคิดถึงแต่หน้าอาจารย์... ฮื่อ" เสียงหวานครางตอบเมื่อมือของโฮซอกเลื่อนลงไปสัมผัส่วนนั้นของร่างโปร่งที่ตอนนี้มันคงเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย

            "แล้วอยากให้ฉันช่วยรึเปล่า?" โฮซอกยิ้มมุมปากเมื่อจองกุกหน้าแดงก่ำไปหมด ริมฝีปากสีชมพูเคลือบไปด้วยน้ำสีใสที่เขาระดมจูบไปเมื่อครู่ หัวทุยส่ายไปมาเป็นคำตอบว่าไม่ ก่อนที่เสียงกระเส่าจะตอบแผ่วเบาแต่ทำให้โฮซอกจูบประกบปากอีกรอบด้วยความหมั่นเขี้ยว

            "ผมอยากทำให้อาจารย์... อยากใช้ปาก..."

            ไม่รู้ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่รู้สึกมากกว่ากัน เพราะทันทีที่นักเรียนช่างยั่วเลื่ิอนตัวลงไปอยู่ตรงหว่างขาเขาและใช้ปากรูดซิปลงมาก็ทำให้โฮซอกอยากจะจับตัวเด็กตรงหน้ากระแทกแรงๆ เป็นบ้า ริมฝีปากบางน่าจูบของจอนจองกุกสัมผัสส่วนนั้นที่แข็งเกร็งของเขาแผ่วเบาเหมือนไม่กล้า ช้อนตากลมมองเขาเป็นเชิงขออนุญาต และนี่คือสเน่ห์อีกอย่างของจอนจองกุก ไร้เดียงสาแต่ถึงกระนั้น ก็ยั่วสวาทเช่นเดียวกัน...

            โพรงปากอิ่มครอบครองแก่นกายของคนเป็นครูอย่างเชื่องช้า ขมวดคิ้วเมื่อปากเล็กๆ ของตัวเองรองรับส่วนนั้นของอาจารย์ไม่ได้หมด ลิ้นเล็กพยายามโลมเลียให้คนด้านบนพอใจ

            "เด็กดี..."

            โฮซอกส่งเสียงในลำคอพลางขบกรามกับความช่างยั่วนี้ มือหนาขยุ้มหัวสีดำของเด็กน้อยข้างล่างที่พยายามจะปรนเปรอเขา ท่าทางตั้งใจกับการช้อนตามามองเขาว่าตัวเองทำดีรึเปล่าทำให้โฮซอกแทบจะปลดปล่อยออกมาในทันที มันเร้าอารมณ์มากกว่าที่ใครคนอื่นเคยทำให้เขาเสียอีก...

            โฮซอกเลือกจะดันหัวอีกคนออกก่อนที่เขาจะปล่อยเต็มปากอีกฝ่าย คนแก่กว่าอุ้มลูกศิษย์ตัวเองขึ้นมาคร่อมตักตัวเอง กดจูบบนริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำสีใส ก่อนจะบดคลึงแลกลิ้นกันอย่างไม่รู้จักเบื่อ มือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจากการทำงานของโฮซอกเอื้อมไปดึงกางเกงนักศึกษาของจองกุกลง รวมถึงชั้นในที่เป็นปราการสุดท้ายด้วย เด็กน้อยกอดคอคนเป็นครูด้วยความตื่นเต้นปนประหม่าเมื่อท่อนล่างของตนเปลือยเปล่า เหลือเพียงเสื้อนักศึกษาที่กระดุมด้านบนที่ปลดออกเกือบหมดปกคลุมร่างกายตนเอง

            "พร้อมรึเปล่า?"

            เสียงของอาจารย์โฮซอกที่ดังอยู่ข้างหูวันนี้มันไม่เหมือนเดิมเลยสักนิดเดียว มันทุ้ม แหบพร่า และน่าหลงใหลกว่าโทนไหนที่เคยฟังมา จอนจองกุกพยักหน้าแผ่วเบาแล้วฝังใบหน้าของตัวเองลงบนไหล่อีกฝ่าย หอบหายใจเมื่อรับรู้ถึงนิ้วที่สอดวนเข้ามาในช่องทางบริสุทธิ์ของเขา การเบิกช่องทางเจ็บปวดกว่าที่ร่างโปร่งเตรียมใจไว้ จองกุกกัดปากกลั้นเสียงร้อง มือเรียวจิกหลังคนเป็นอาจารย์แน่น เปลือกตาหลับแน่นหอบหายใจ ลำตัวกระตุกเกร็งจนโฮซอกต้องจูบขมับปลอบ พร้อมกับลูบหลังไปด้วย

            "คนเก่ง..."

            เสียงทุ้มอ่อนโยนที่ปลอบมาทำให้จองกุกรู้สึกว่ามันช่างเป็นความเจ็บปวดที่หอมหวาน และเมื่อนิ้วทั้งสามของอีกฝ่ายขยับโดนจุดกระสัน กลานเป็นว่าจองกุกเสียเองที่เริ่มจะโลดแล่นกับความรู้สึกใหม่ที่แทนที่ความเจ็บปวด

            "อ๊ะ... สะ-เสียว..."

            ร่างโปร่งครางเสียงอู้อี้เมื่อคนเป็นอาจารย์ขยับนิ้วเร็วขึ้นจนในหัวที่ขาวโพลนถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันหลากหลาย และเมื่อโฮซอกหยุด ราวกับการควบคุมที่โดนชักนำและหยุดลง สีสันทั้งหมดดื่งวูบเหมือนรอคอยสิ่งที่มีสีสันมากกว่านั้น จอนจองกุกโดนผลักตัวลงไปนอนราบกับโซฟาอีกครั้ง ราวกับความอดทนของโฮซอกขาดสะบั้นลง ร่างสูงทาบทับร่างลงมาแล้วสอดใส่ความเป็นตัวเองเข้ามาในช่องทางที่พร้อมแล้ว ครั้งแรกของจอนจองกุกนั้นไม่ได้อ่อนโยน ไม่ได้รุนแรง ไม่ได้ป่าเถื่อน และก็ไม่ได้เร่งเร้า ทุกอย่างเป็นไปตามแรงอารมณ์ที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ว่าสิ่งไหนที่มากกว่าหรือน้อยกว่ากัน โฮซอกรู้แต่ว่าเขาตกหลุมรักจอนจองกุกพอๆ กับที่จอนจองกุกตกหลุมรักจองโฮซอกมากมายเหลือเกิน...

            "อะ-อาจารย์ อะ... อะ... เร็วปะ-ไป ฮื่อ"

            เสียงครางของจองกุกที่ยังไม่แตกหนุ่มซึ่งโฮซอกรู้สึกว่ามันช่างน่ารักเหลือเกิน เขาคิดว่าเสียงที่เขาจินตนาการไว้กับเสียงในตอนนี้นั้นต่างกันลิบลับเมื่อได้ฟังมันข้างหู

            "จองกุก..."

            "อาจารย์... อาจารย์... โฮซอก อะ ฮะ...!"

            "จอนจองกุก..."

            การกระแทกเร่งเร็วขึ้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นช้าลงเมื่อทั้งคู่ปลดปล่อยออกมา

            ไม่มีคำบอกรัก ไม่มีคำหวาน...

            แต่ทั้งคู่รับรู้ว่าตนเองเป็นของกันและกัน

            จอนจองกุกเป็นของจองโฮซอก

            และจองโฮซอกก็เป็นของจอนจองกุกเช่นกัน         

            ยากเหลือเกินที่จะถอนตัวจากความรักครั้งนี้...

            เหนือกว่าแหวน เหนือกว่าดอกไม้ เหนือกว่าคำแต่งงาน เครื่องผูกมัดทั้งหมดแทบไม่จำเป็นเมื่อทั้งคู่โอบกอดกัน

            "ฉันไม่ปล่อยเธอไปไหนแน่จองกุก..."       

            โฮซอกกระซิบข้างใบหูของนักเรียนที่ตอนนี้สถานะก็ไม่สำคัญ สำหรับเขา จอนจองกุกคือคนรัก จองกุกคือจักรวาล จองกุกคือทั้งหมดของเขา...

            และในความเงียบงันของห้องที่เหมือนจะเป็นคำตอบกลับ

            จอนจองกุกยิ้ม

 

 

 

 

 

 


            FIN.

 กลับไปเม้นได้ที่ > http://my.dek-d.com/kwonpeeda99/writer/viewlongc.php?id=1290252&chapter=8

 

 

จบเซ็ตคุณครูนักเรียนสักที เราเหนื่อยกับเอ็นซีมาก คืออยากให้มันออกมาอีโรติกสวยๆ มากกว่ากามอย่างเดียว แต่ดูเหมือนมันจะกามมาก5555555 ฮือ อ่านจบก็ไปเม้นเหอะเตง ไม่เม้นก็แท็ก #โฮปกุกบอม นะ เชบัล T _ T

 

edit @ 1 Aug 2015 21:36:57 by RAPPER99's

edit @ 4 Sep 2015 13:06:43 by RAPPER99's

Comment

Comment:

Tweet