Stay high (R-18)

posted on 09 Aug 2015 08:39 by rapper99 in cutscene directory Fiction, Asian

{OS} Stay high ♡
พี่โฮซอก × เด็กจองกุก 
rate: R-18
by: RAPPER99's

หมายเหตุ: วันช็อตเรื่องนี้เกิดมาเพื่ออวยมนุษย์จอนจองกุกโดยเฉพาะ และขอสาปให้เด็กจองกุกเป็นของพี่โฮซอกตราบกัลปาวสาน 

 

Now playing:

Stay high - Tove Lo
Not on drugs - Tove Lo
Talking body - Tove Lo

เราฟังสามเพลงนี้สลับกันตลอดตอนแต่งค่ะ อินมาก orz



 


I eat my dinner in my bathtub, then I go to sex clubs,

watching freaky people gettin’ it on.


            เสียงกาต้มน้ำเดือดก้องห้องอพาร์ตเม้นดังเสียดหูเจ้าของห้องที่นอนอยู่บนเตียงเสมือนนาฬิกาปลุกชั้นดีอย่างน่ารำคาญ ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ตามแรงขยับพลิกตัวของเรือนร่างน่าหลงใหลบนเตียง พร้อมกับผ้าห่มที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมหนีบอยู่ระหว่างขาจนเรียวขาขาวเนียนโผล่ออกมาจากบ็อกเซอร์ใส่นอนตัวเดียว รอยช้ำบางส่วนตรงขาอ่อนและเลยขึ้นไปถึงหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยขึ้นมาเล็กน้อย อกขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงมั่วไปหมด รวมถึงซอกคอที่โดนทำรอยสีช้ำเลือดไว้

            ถ้ามองรวมๆ ก็น่าจะพอรู้ว่าเจ้าของห้องที่ตอนนี้เอาหมอนปิดหูตัวเองอยู่ไปทำกิจกรรมอะไรมาเมื่อคืน... 

            ใบหน้าที่เรียกได้ว่าสวยงามราวกับถอดรูปลักษณ์มาจากรูปปั้นเทพเจ้ากรีกงัวเงียตื่นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นคนต้มน้ำไว้เองตั้งแต่เมื่อคืน ความจริงก็เกือบทุกวันที่ต้องตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกาต้มน้ำในห้องตนเองที่ต้มไว้ตั้งแต่กลางคืนเพื่อจะใช้กินกับยาแก้แฮงค์ทุกเช้า ดวงตากลมสวยกะพริบไล่ความง่วงแล้วปรับโฟกัสสายตาตนเองให้ชัดเจน ในหัวประมวลผลความทรงจำว่าเกิดอะไรขึ้นและต้องทำอะไรบ้างในวันนี้เหมือนคอมพิวเตอร์ที่พึ่งกดเปิดเครื่องและกู้ข้อมูล ริมฝีปากบางสีชมพูแห้งผากอ้าปากหาวและบิดขี้เกียจ ร่างโปร่งลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำเพื่อจะจัดการกับตัวเองและคราบต่างๆ ที่คั่งค้างอยู่ในตัวอย่างน่าอึดอัด อาการแฮงค์ตามมาติดๆ เมื่อเจ้าตัวสะดุดเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองใส่ไปเมื่อคืนจนเกือบจะหน้าทิ่ม จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแล้วก็เขี่ยเสื้อตนเองไปไกลๆ เท้าจนแทบจะเรียกว่าคีบเสื้อ แล้วเดินฝ่าข้าวของระเกะระกะของตัวเองไปจนถึงที่ครัวแล้วหมุนปิดแก๊สก่อนจะเดินงัวเงียไปที่ห้องน้ำ

 

I get home, I got the munchies binge on all my twinkies.

Throw up in the tub, then I go to sleep.

 

            ใบหน้าสวยของตนเองปรากฏในกระจกที่มีรอยร้าวตรงมุมนิดหน่อยเพราะเผลอปาขวดแชมพูกระแทกใส่ตอนที่เมาอยู่คนเดียวในห้อง มือเรียวหยิบแปรงสีฟันมาแปรงฟันให้ตัวเอง แทบจะหลับคาห้องน้ำอีกรอบถ้าไม่ยึดขอบอ่างไว้ ดวงตาปรือเหลือบไปเห็นแปรงสีฟันคู่ที่ถูกวางซุกไว้ตรงในสุดของตะกร้า ความทรงจำในหัวไหลย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเมาหัวราน้ำแล้วร้องไห้กับแปรงสีฟันคู่นี้จนต้องเอามาซุกเก็บไว้...

            ย้อนไปถึงตอนที่เขายังมีความสุขกับใครอีกคนในห้องนี้แทนที่จะอยู่คนเดียวในห้องกว้างๆ นี่ ย้อนไปถึงตอนที่ใครคนนั้นยังอยู่กับเขา...

            ร่างโปร่งบางรีบหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างด้านนอกแล้วโยนมันลงไปให้ตรงกับถังขยะใหญ่ด้านล่างที่ดันตรงกับหน้าต่างอพาร์ตเม้นท์เขาพอดี แล้วหันกลับไปบ้วนปากในห้องน้ำ จัดการตัวเองเรียบร้อยจึงปิดประตูแล้วเปิดฝักบัวราดน้ำเย็นๆ ใส่หัวจนผมสีดำสนิทแซมน้ำตาลของตัวเองเปียกลู่ใบหน้า แต่แล้วก็ลืมไปว่าตนนั้นยังไม่ได้หยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าสักชิ้น... 

            เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง หยดน้ำจากหัวหยดลงตามพื้นห้องแต่เจ้าตัวก็คร้านจะใส่ใจแล้ว คว้าเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูได้แล้วก็เหลือบไปมองนาฬิกาแขวนบนห้องที่บอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ให้ตายสิ นี่เขาเพลียแล้วตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอวะ? 

            แต่ก็ช่างมันเถอะ...

            ดีเสียอีก จะได้หมดวันนึงไปเร็วๆ 

            วันนึงเขาจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องอะไรเยอะแยะให้รกสมอง

            หลังอาบน้ำเสร็จ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นในทันที ร่างโปร่งกลอกตามองบนเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาก็ไม่พ้นบอสของตัวเอง จึงกดรับสายอย่างเสียไม่ได้ 

            [นี่! จอนจองกุก!! ไหนไฟล์แบบร่างของชุดซีซั่นหน้าที่นายบอกจะส่งมาไงล่ะ!?] 

            "ผมส่งไปแล้วนะบอส เช็คเมลขยะดูรึยัง?" เจ้าของชื่อทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่โทรศัพท์ประหนึ่งว่าบอสของตนอยู่ด้านหน้า เขาเป็นดีไซน์เนอร์ที่ออกแบบชุดให้แบรนด์เสื้อผ้าแบรนด์นึงที่มีชื่อเสียงพอตัว เงินเข้าออกไม่ขาดถ้าชุดที่เขาออกแบบขายดิบขายดี และส่วนมากมันก็มักจะเป็นแบบที่พูดมาข้างต้น 

            [เมลขยะ? นี่นายกำลังบอกว่าชิ้นงานที่ฉันสั่งเป็นเมลขยะงั้นหรอ!!?] 

            "โอ้ย! บอสครับ! เมลขยะน่ะเข้าใจมั้ย? กดเช็คที่ Junk mail สิ!" 

            [เมลขยะอะไรของนายเนี่ย!? โอ๊ะ! เจอแล้วแฮะ ขอบใจแล้วก็ขอโทษละกันนะจองกุก แค่นี้แหละ] 

            จองกุกกดตัดสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงทันที ปวดหัวกับบอสตัวเองที่ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ถ้าไม่ติดว่าเงินดีเขาก็คงจะลาออกมาเปิดแบรนด์เองแล้วล่ะนะ...

            โยนตัวเองลงบนเตียงก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อแผ่นหลังทับซิปกางเกงยีนที่โยนระเกะระกะไว้บนเตียง หันหน้าไปเจอกองเสื้อผ้าแล้วก็ถอนหายใจด้วยความขี้เกียจจะเอาไปส่งซักรีดเองเหลือเกิน นี่ถ้าซักเองเขาคงจะสติแตกมากกว่านี้แน่ๆ

            นอนเหม่อมองเพดานแล้วก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเมื่อไหร่จะหกโมง เขาจะได้ออกไปที่ผับเสียที  ถ้าอยู่ในช่วงว่างงานชีวิตของจอนจองกุกก็จะเป็นแบบนี้ นอนแต่เช้า ตื่นแต่บ่าย แล้วก็รอเวลาไปผับ ควงใครก็ได้กลับมาสักคน จบลงที่เตียง แล้วก็เหมือนเดิม... 

            เขาเมาทุกวันเพื่อจะได้ลืมคนๆ นั้น... ถ้าไม่ปั่นงานจนหัวปั่น เขาก็จะคิดถึงคนนั้นตลอดเวลา เขาเลยต้องหาเรื่องออกไปข้างนอก ไปเมาให้เละเทะ หาใครสักคนมามีเซ็กส์เพื่อจะได้มีความสุขไปวันๆ เหมือนยาชาที่ร่างกายต้องการทุกวันระงับความเจ็บปวด...

            เมสเสจจากเพื่อนๆ และผู้ชายบางคนที่เขานอนด้วยส่งมาที่โทรศัพท์จนมันสั่นอย่างน่ารำคาญ จอนจองกุกไม่คิดจะตอบด้วยซ้ำเพราะยังไงซะคืนนี้เขาก็ไปที่ผับอยู่แล้ว ได้แต่นอนรอเวลาที่จะออกไปก็เท่านั้น... 

 

You’re gone and I gotta stay high all the time, to keep you off my mind.

 

            เข็มนาฬิกาผ่านไปอย่างเชื่องช้า รู้ตัวอีกทีจองกุกก็หลับไปอีกรอบ จนโทรศัพท์ที่ถือไว้กับมือดังเป็นสายเรียกเข้าอีกรอบ เจ้าของร่างโปร่งถึงได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มองคนที่โทรมาว่าเป็นใครก็กดล็อกหน้าจอเพื่อปิดเสียงไปซะ จากนั้นก็จัดการเด้งตัวเองไปที่ตู่เสื้อผ้าเพื่อหาชุดออกไปข้างนอก มือเรียวเลือกชุดเสื้อแขนยาวสีดำทั้งตัวที่ส่วนแขนเป็นผ้าซีทรูแบบตาข่ายทั้งแขน กางเกงสีฟอกยีนขาดๆ ถูกสวมเข้าที่เรียวขาทับบ็อกเซอร์สีขาวของตัวเอง มือเรียวขยี้ผมตัวเองให้เข้าทีตามความเคยชินแล้วก็เดินไปที่ห้องน้ำ คว้าอายไลน์เนอร์มาแล้วบรรจงเขียนขอบตาของตัวเองให้คมขึ้น จัดการกับใบหน้าตัวเองไม่ให้มีร่องรอยว่าเหมือนคนนอนไม่พอ ส่วนรอยที่คอกับที่ตัวน่ะหรือ...

            ช่างมันเถอะ... 

            ยังไงซะ เขาก็ได้รอยใหม่มาเรื่อยๆ อยู่แล้ว จะปล่อยปละละเลยมันก็เป็นสีสันบนร่างกายไปอีกแบบแล้วกัน

            เรือนร่างโปร่งน่าหลงใหลเดินออกมาจากห้องหลังจากแต่งตัวเรียบร้อย โบกแท็กซี่ไปลงที่น่าผับประจำของตัวเองแล้วก็เดินเข้าไปแบบทุกที่ พนักงานคงจะเบื่อหน้าเขาแล้วล่ะนะ 

            "เห้ย จองกุกมาแล้ว!" 

            เสียงของปาร์คจีมินตะโกนขึ้นเรียกให้แก๊งเพื่อนของจอนจองกุกหันมาสนใจเจ้าตัวทันที เพื่อนตาตี่ยิ้มกว้างเมื่อเขาเดินมานั่งข้างก่อนใคร 

            "โทรไปกี่สายไม่เคยรับนะมึง" แทฮยองว่าหน้ามึนๆ แล้วตบหัวเขาเล่น จองกุกยิ้มบางแล้วยื่นหน้าไปจูบปากเพื่อนรักของตัวเองเป็นคำปิดปาก แทฮยองไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว ปากบางตอบรับจูบที่จองกุกส่งให้อย่างดี เรียวลิ้นถูกส่งไปแลกเปลี่ยนนัวเนียหยอกล้อกันจนเกิดเสียง ก่อนที่จองกุกเองจะผละออกมาพร้อมรอยยิ้มยั่วยวน ใครๆ ก็รู้ว่าเพื่อนเขาน่ะ จูบกันเป็นเรื่องเล่นๆ... 

            "มึงตื่นกี่โมงเนี่ย?" ยุนกิยกขาผอมๆ ของตัวเองขึ้นพาดเก้าอี้แล้วเลิกคิ้วถาม ท่วงท่าดุจราชินีแบบนั้นทำให้จองกุกยักไหล่กลับ ก็อย่างว่า เขาพูดน้อยจนคนอื่นชินแล้วล่ะมั้ง?

            "ขอว้อดก้าโซดา" 

            จองกุกขยับริมฝีปากบางสั่งเครื่องดื่มไปกับพนักงานข้างๆ ก่อนจะหันไปกอดเพื่อนสนิทตัวเองอย่างปาร์คจีมินเล่น จูบแก้มยุ้ยของเพื่อนเป็นเชิงหมั่นเขี้ยว เพื่อนเขาคนนี้น่ะน่าฟัดจะตาย 

            "มึงนี่อ่อยเพื่อนเป็นว่าเล่นเลยนะจองกุก" ยุนกิเบ้ปากทีเล่นทีจริงแล้วกระดกเตกีล่าเข้าปาก 

            "พี่