Sugar Daddy (R-18)

posted on 13 Dec 2015 20:22 by rapper99 in cutscene directory Fiction

{OS} Sugar daddy ♡
พี่โฮซอก × เด็กจองกุก 
rate: R
by: RAPPER99's

Now playing: Love me (Explicit) – Lil wayne ft. Drake, Future (เราฟังเพลงนี้ไปด้วยถึงเนื้อเพลงมันจะไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องก็ตาม ._.)  
หมายเหตุ: Sugar daddy แปลว่า เสี่ย หรือป๋านะคะ เรื่องนี้แก้บน #Run1stwin นาร์ เอนจอยรีดดิ้งค่า ♡

 

 


ใครบอกเป็นป๋าต้องมีเด็กหลายคน? 
เป็นป๋าอะ มีเด็กคนเดียวก็ได้เว่ย 
เพราะแค่มีคนเดียวก็เลี้ยงจะไม่ไหวแล้ว...


            ร่างของเด็กหนุ่มตากลมอายุ 18 ปีเหนาะๆ ในชุดยูนิฟอร์มนักเรียนมัธยมปลายยืนกอดอกจ้องชายวัยกลางคนอายุสักยี่สิบปลายๆ ได้ ดวงตากลมสวยฉายแววขัดใจเมื่อคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม่มีทีท่าจะสนใจเขาสักนิด เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสารอยู่ เหลือบมองป้ายพลาสติกที่เขียนว่า 'จอง โฮซอก ผู้อำนวยการโรงเรียน' ก็ยิ่งหงุดหงิด ริมฝีปากบางเป็นกระจับเบะออกเวลาไม่พอใจก่อนจะเริ่มส่งเสียงเรียกแทน

            "ป๋า! เมื่อไหร่จะเลิกทำงาน!" 

            "อ้าว จองกุก มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ส่งเสียง" 

            คนเป็นป๋าที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมาอย่างประหลาดใจก้อนจะก้มลงไปทำงานต่อ ปล่อยให้คนเรียกมุ่ยหน้ามากกว่าเดิมกับการตอบสนองแบบนั้น นี่เบื่อเขาแล้วใช่ไหมล่ะ!

            "ป๋า! นี่เบื่อจองกุกแล้วใช่ไหมล่ะ!?" 

            "เบื่ออะไร ฉันทำงานอยู่นะจองกุก" 

            คนเป็นผู้อำนวยการเงยหน้าขึ้นมาทำเสียงประนีประนอมแล้วก็หันไปเปิดเก๊ะหยิบตัวปั๊มขึ้นมาปั๊มเอกสารต่อ ซึ่งท่าทางเหล่านั้นถือว่าเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีเลยทีเดียว

            จอนจองกุกเดินดุ่มๆ เข้าไปที่หน้าโต๊ะทำงานก่อนจะรวบเอกสารทั้งหมดมาตั้งเป็นปึกๆ ก่อนจะวางไว้ริมสุดของโต๊ะแทน สะโพกอวบอิ่มกระแทกตัวขึ้นนั่งบนโต๊ะก่อนจะวาดขาไขว่ห้าง ยื่นใบหน้าน่ารักเข้าไปใกล้คนแก่ที่ตอนนี้นั่งตัวตรงจมกับเบาะไปแล้วเรียบร้อย 

            "ป๋ากล้าสนใจงานมากกว่าจองกุกเหรอฮะ?" 

            จองโฮซอกถึงกับเหงื่อตกกันเลยทีเดียว กลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก ในหัวประมวลผลคำพูดที่จะทำให้เด็กตรงหน้าไม่โมโหมากกว่านี้ เพราะแค่นี้กระดาษเอกสารทั้งหมดก็อาจจะถูกจับไปย่อยเป็นเศษหมดก็ได้ ใครจะหาว่าเขากลัวเด็กตัวเองก็ช่างแม่ง เพราะจองกุกน่ะ เวลาโกรธน่ากลัวกว่าเขาถูกลดเงินเดือนจากทางกระทรวงอีก 

            "ก็งานมันเยอะ... ฉันก็รีบทำจะได้มาสนใจเธอไง" 

            โฮซอกตอบพลางขยับแว่นสายตากรอบกลมของตัวเองให้ขึ้นไปบนจมูกดีๆ 

            "แล้วทำไมไม่ให้คุณยุนกิทำล่ะฮะ?" 

            จองกุกกำลังพูดถึงเลขาของโฮซอกอยู่ แต่รายนั้นก็งานเยอะพอกันกับฝ่ายธุรการ จะให้โฮซอกโยนงานไปอีกก็ใช่เรื่อง 

            "ยุนกิงานเยอะกว่าฉันอีกจองกุก" 

            "ป๋าอะ!" 

            "บอกให้เรียกพี่โฮซอกเฉยๆ"

            "แก่ขนาดนี้ยังจะให้จองกุกเรียกพี่อีกหรือไงฮะ!" 

            จองกุกบ่นด้วยเสียงที่ยังดูไม่แตกหนุ่มของตัวเองพลางจิ๊ปาก ทำไมเขาต้องมีป๋าเป็นคนแบบนี้ด้วยเนี่ย!

            "อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอาสิ ฉันก็ให้แบล๊คการ์ดไปแล้วไง" 

            "นี่จะเอาเงินฟาดหัวจองกุกใช่ปะ?" 

            ตวัดสายตามองอีกคนแล้วก็ยิ่งโมโห นี่เป็นเด็กป๋าไม่ใช่จะมาเอาแต่เงินโว่ย ต้องการความรักความเอาใจใส่กับเวลาน่ะ เข้าใจอะไรบ้างมั้ยเนี่ย

            ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ก็ต้องใช้ลูกอ้อน...

            เรือนร่างน่าหลงใหลของเด็กหนุ่มวัยขบเผาะเลื่อนตัวเองลงจากโต๊ะ แต่ปล่อยให้คนเป็นป๋าหายใจโล่งไม่เท่าไหร่ก็ต้องหายใจติดขัดอีกครั้งเมื่อบั้นท้ายกลมกลึงหย่อนตัวเองลงมาบนตักของเขาคร่อมทางด้านหน้า ใบหน้าของจองกุกยื่นมาชิดเสียจนโฮซอกมองเห็นนัยน์ตาสวยชัดเจน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานเสียจนคนโดนคร่อมใจสั่น มือค่อยๆ เลื่อนมาประคองสันกรามเรียวของอีกคน

            "พี่โฮซอกฮะ ♡" 

            โฮซอกลอบกลืนน้ำลายใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เด็กมันจะมาไม้ไหนก็ยังเดาใจไม่ถูก 

            "เลิกทำงานแล้วมาเล่นกับจองกุกก่อนได้ไหมฮะ?" 

            กระซิบเสียงน่ารักแล้วก็กดจูบลงบนโหนกแก้มทั้งสองด้านของโฮซอก เสียงจุ๊บชัดเจนข้างหูทำเอาโฮซอกอยากจะงัดโต๊ะมันซะตรงนี้แล้วลากอีกคนเข้าห้องนอนแทน แต่ก็นั่นแหละ อย่างที่บอกไปว่านี่มารยาเด็ก...

            "ไม่ได้นะจองกุก ไม่งั้นฉันจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงเธอ"

            "น้า~ ป๋าน้า~" 

            คนด้านบนทำไม่ได้ยินแล้วส่งเสียงออดอ้อนต่อ ริมฝีปากบางกดจูบลงบนปากคนแก่ในที่สุดเป็นการปิดปากไม่ให้หาข้ออ้าง มือเรียวสองข้างช่วยถอดแว่นสายตากรอบกลมให้ออกไปให้พ้นใบหน้า แล้วสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมสีดำแทน 

            "อื้อ..." 

            แกล้งส่งเสียงในลำคอก่อนจะปลดเนคไทโฮซอกออก พลางต่อด้วยกระดุมอีกสามเม็ดเป็นอย่างต่ำ มือเรียวลูบเข้าไปถีงกระดูกส่วนคอและลาดไหล่ด้านใน จนโฮซอกต้องขบกรามไม่ให้หลงเด็กขี้ยั่วมากกว่านี้ 

            "ถ้าป๋า... ไม่ยอมมาสนใจจองกุกนะ..." จองกุกถอนจูบออกมาพูดพลางหอบหายใจเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มยั่วเย้าเมื่อพูดประโยคต่อไป

            "จองกุกหนีไปมีป๋าคนอื่นไม่รู้ด้วย" 

            ปึ้ง! 

            เสียงแผ่นหลังของเด็กน้อยที่ลอบยิ้มอย่างพอใจกระแทกกับโต๊ะทำงานตามด้วยตัวโฮซอกที่ทาบทับลงมาแทบจะทันที มือซุกซนสองข้างของจองกุกถูกรวบขึ้นไปด้านบนด้วยมือเดียว

            "เมื่อกี้เธอว่าไงนะจอนจองกุก?" 

            คนแก่ขี้หวงขมวดคิ้วถามเสียงเรียบ ไม่มีเสียงที่ดูจะประนีประนอมเมื่อกี้อีกต่อไป คนเด็กกว่าแสร้งขมวดคิ้วเหมือนว่าที่พูดไปเมื่อครู่นั้นไม่ได้ตั้งใจพร้อมกับพยายามบิดมือออก

            “ป๋ากระแทกจองกุกกับโต๊ะทำไมอะ จองกุกเจ็บนะ”

            “แล้วเมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรล่ะ?” โฮซอกยังคงใบหน้าเรียบนิ่งและจริงจัง หน้าที่การงานและเอกสารในหัวถูกปัดทิ้งไว้เป็นเรื่องท้ายสุดเพราะในตอนนี้เขาอยากจะจัดการเด็กตรงหน้าเต็มแก่แล้ว

            “จองกุกจะไปหาคนอื่นที่ไม่ใช่จองโฮซอก” เด็กชายในชุดนักเรียนพูดด้วยน้ำเสียงดื้อแพ่งจนโฮซอกต้องใช้นิ้วโป้งปาดริมฝากกระจับนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว ถ้าคิดว่าจะหาคนอื่นได้โดยที่ยังอยู่ในโรงเรียนเขาก็ลองดูสิ

            “ถ้าคิดว่าหาได้ก็ลองดูสิ” โฮซอกตอบแล้วก็ยิ้มพราวระยับจนคนใต้ร่างต้องเบือนหน้าหนี อีรอยยิ้มแบบนี้แหละที่จองกุกเกลียดที่สุด ก็เพราะไอ้รอยยิ้มแบบนี้นี่แหละที่เขาไปไหนไม่รอดสักที! หงุดหงิดตัวเอง!

            “แล้วหันหน้าหนีทำไมล่ะ?” โฮซอกยังคงยิ้มแบบเดิมพร้อมกับกดจูบลงบนผิวต้นคอที่โผล่ออกมาจากปกเสื้อนักเรียนสีขาว ปกติโฮซอกเองก็พอใจที่เห็นนักเรียนแต่งกายเรียบร้อยโดยการติดกระดุมเสื้อทุกเม็ดหรอกนะ แต่พอเป็นจอนจองกุกแล้ว... ไม่ติดสักเม็ดน่าจะเข้าท่ากว่า

            “โอ๊ย! หยุดแกล้งจองกุกสักทีได้ไหมล่ะ!” จองกุกแหวใส่อีกฝ่ายเมื่อเขาเริ่มจะไม่สนุกแบบที่คิด ให้สนใจไม่ได้แปลว่าให้กามใส่สักหน่อยโว่ย ฮือ ขอย้อนเวลากลับไปหน่อยได้ไหม

            “แล้วเมื่อกี้ใครขอให้เล่นด้วยกัน นี่ฉันเก็บเอกสารไว้ทำคืนนี้เลยนะ” โฮซอกเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนสีขาวอย่างใจเย็น จองกุกตอนเขินแบบนี้น่าเอ็นดูอย่างหาได้ยากเชียวล่ะจะบอกให้ ปกติมีแต่ทำตัวดื้อแล้วก็อวดเก่งใส่เขา อยากจะถ่ายหน้าแดงๆ บนแก้มกลมๆ นั้นเก็บไว้ดูเป็นที่ระลึกจริงๆ

            จองกุกไม่ตอบอะไรนอกจากเบือนหน้าหนีแล้วเอาสายตาไปมองอย่างอื่นแทน มองอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่รอยยิ้มที่ทำให้เขาหน้าร้อนไปหมดแบบนี้ สัมผัสอุ่นและลมหายใจที่รินรดผิวแก้มทำให้เสียงชีพจรในตัวเต้นดังตุบๆ จนกลัวว่าอีกคนจะได้ยินเขาเสียท่าให้ข้างในอย่างหมดจด มันน่าอายจนจองกุกเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง แต่หารู้ไม่ว่าไอ้ท่าทางแบบนี้มันทำให้คนเหนือร่างหมดความอดทนง่ายๆ

            โฮซอกผินใบหน้าของจองกุกให้หันมาทางเขาก่อนจะเอียงใบหน้าเพื่อให้จูบปากอีกคนให้ถนัด จองกุกหลับตาโดยอัตโนมัติอย่างรู้งานและปล่อยให้ลิ้นร้อนของอีกคนเข้ามาสัมผัสกับโพรงปากเขาอย่างเต็มใจ รสและกลิ่นเปปเปอร์มินต์จากริมฝีปากโฮซอกถูกส่งผ่านมาโดยไม่ได้ตั้งใจจากหมากฝรั่งที่เจ้าตัวชอบเคี้ยว ถึงจะรับรู้สักกี่ครั้งจองกุกก็ไม่คิดว่าตนเองจะชินกับกลิ่นเย็นๆ ของมันสักรอบ

            โฮซอกมักจะใช้เวลากับริมฝีปากของจองกุกอย่างเชื่องช้าเสมอ ทุกสัมผัสดำเนินไปอย่างเนิบนาบและเต็มไปด้วยรายละเอียดให้ตามเก็บ ปล่อยให้เด็กนักเรียนของเขาดื่มด่ำกับรสจูบก่อนจะค่อยๆ ไล่ริมฝีปากไปที่จุดอื่นบนใบหน้า ไม่ว่าจะเป็นแก้มกลม จมูกโด่งรั้น หน้าผาก และสันคาง โดยไม่ลืมที่จะกดจูบตรงซอกคอตรงส่วนกระดูกที่นูนขึ้นมาเพราะรู้ว่าจองกุกชอบให้เขาสัมผัสตรงส่วนนี้

            จองกุกแทบจะจมไปกับโต๊ะทำงานเมื่อโฮซอกทำแบบนี้กับเขาอีกแล้ว เขาแทบจะจินตนาการใบหน้าตัวเองที่เผยอปากหอบหายใจและสายตาที่ยอมทุกอย่างได้เลยเมื่อโฮซอกส่งสายตามองเขาพร้อมกับรอยยิ้มนั้น และเมื่อโฮซอกเอื้อมแขนมากอดเอวเขาพร้อมกับบอกข้างหูเบาๆ ว่าให้ย้ายไปนั่งที่เก้าอี้แทน จอนจองกุกก็รู้ว่าตัวเองพ่ายแพ้อย่างหมดท่าแล้ว

            “ฮื่อ...” ส่งเสียงออกมาพลางเอาหน้าฟุบไหล่คนแก่กว่าเพราะพวกเขากลับมานั่งท่าเดิมในตอนแรกที่จองกุกปีนขึ้นมานั่งอีกครั้งแล้ว แต่ในครั้งนี้จองกุกกลับภาวนาให้เขากลับไปนอนราบอยู่กับโต๊ะทำงานเหมือนเดิมดีกว่าจะต้องจ้องตากันตรงๆ แบบนี้

            “เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิจองกุก” โฮซอกพูดและจองกุกก็ได้ยินรอยยิ้มของโฮซอกมาตามเสียงอย่างไม่ต้องสงสัย มือของโฮซอกลูบเข้าไปหาผิวเนื้อเนียนตรงช่วงเอวของอีกคนพร้อมๆ กับประคองเอาไว้ให้แนบชิดกับตัวเขามากที่สุด กดจูบลงบนกลุ่มผมสีดำอย่างนึกขันที่คนขี้ยั่วดันมาขี้อายเสียเองตอนนี้

            “ทำไมป๋าอารมณ์ขึ้นง่ายแบบนี้ฮะ!” จองกุกร้องโวยวายเมื่อมือของโฮซอกปลดเข็มขัดและรูดซิบกางเกงของเขาออกแล้วเรียบร้อย เสียงรูดซิปมันยังไม่น่าอายเท่ากับความแข็งขืนของอีกคนที่ดันตรงกับบั้นท้ายเขาพอดีเนี่ยสิ

            “ถามตัวเธอเองสิจองกุกว่าทำไมทำให้ฉันอารมณ์ขึ้นง่ายแบบนี้” โฮซอกตอบหน้าตาเฉยก่อนจะยกบั้นท้ายอีกคนขึ้นพร้อมกับรูดกางเกงนักเรียนจนมันหลุดลงไปถึงข้อขา จองกุกได้แต่กัดไหล่อีกคนผ่านเนื้อผ้าอย่างทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาคืนด้วยวิธีแบบนี้แทน

            “ฮฮฮ...ฮะ ป๋าอะ... ไม่เอางี้ดิ...อึก” จองกุกถึงกับพูดไม่ต่อเนื่องเมื่อโฮซอกเริ่มมาจัดการทำให้เขาอารมณ์ขึ้นบ้างด้วยการรูดรั้งส่วนนั้นของเขาจนนูนเป็นสัดส่วนชัดเจนภายใต้บ็อกเซอร์สีขาวของเขาที่ยังเป็นเครื่องแต่งกายส่วนล่างที่ยังอยู่ ถึงเขาจะรู้ว่าอีกไม่นานมันจะหลุดตามกางเกงนักเรียนไปก็ตาม

            โฮซอกลูบหัวเด็กน้อยที่เริ่มจะพูดไม่เป็นภาษาแล้วก็ทำให้อีกคนเงยหน้าขึ้นมาจูบปากอีกครั้ง คราวนี้จองกุกตอบสนองอย่างดีเพราะอารมณ์ที่ปั่นป่วนด้านล่างทำให้เจ้าตัวไม่รู้ว่าตัวเองเผลอยกสะโพกให้คนแก่ดึงบ็อกเซอร์ออกไปเสียแล้ว บั้นท้ายกลมกลึงสัมผัสกับเนื้อผ้าของโฮซอกที่จนอีกฝ่ายชักจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

            “ปลดกางเกงให้หน่อยสิเด็กดี” โฮซอกกระซิบข้างหูอีกครั้งและยังไม่ลืมจะจูบใบหูหยอกๆ ทิ้งท้าย เด็กดีที่ว่าไถลตัวลงไปอยู่ที่พื้นด้านล่างก่อนจะรูดซิปและดึงกางเกงของอีกคนอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะดึงชั้นในของอีกคนลงมาด้วย

            ด้านล่างของทั้งคู่นั้นเปลือยเปล่า และโฮซอกก็พร้อมที่จะเข้าไปในตัวจองกุกแล้วถ้าไม่ติดว่าเด็กดีของเขานั้นดูจะเข้าใจผิดและทำเกินหน้าที่ไปหน่อย เพราะเมื่อรู้ตัวอีกที ความเป็นชายของเขาก็ไปแข็งเกร็งอยู่ในริมฝีปากของเด็กน้อยด้านล่างเสียแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จองกุกทำให้ แต่มันก็ไม่บ่อยที่จองกุกจะทำให้เขาเช่นกัน เด็กหนุ่มดูดกลืนส่วนนั้นอย่างเขินอายและพยายามไปในทางเดียวกัน ดวงตากลมน้ำตารื้นเมื่อพยายามที่จะรับแก่นกายให้เข้าไปจนหมด จนโฮซอกต้องเผลอแอ่นกายเข้าหาเพราะความเสียวที่ได้รับ ใบหน้าของจองกุกดูจะคาดหวังคำชมและความพอใจของโฮซอกในเวลาเดียวกันจนโฮซอกไม่อยากจะปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยที่เขายังไม่ได้เข้าไปในตัวอีกคนอีกแล้ว

            “เก่งมากเด็กดี...” โฮซอกบอกชมเสียงเบาพลางดึงให้อีกคนขึ้นมานั่งตักเขาอีกครั้ง จองกุกเอาใบหน้าซุกคอโฮซอก