Unexpected desire (R-18)

posted on 21 Aug 2016 22:07 by rapper99 in cutscene

    

{OS} Unexpected desire ♡

pairing: Hopekook 

written by: RAPPER99's

rate: explicit

note: porn w/o plot, voice kink 

 

 

            จอนจองกุกไม่ได้เตรียมใจจะกลับมาเจอพี่ชายไม่แท้ของเขาในชุดนักบอลที่เปียกซก แม่แท้ๆ ของเขาเอาแต่บ่นเป็นหมีกินผึ้งว่าพี่ชายของเขาควรจะอาบน้ำก่อนจะกลับบ้านมาในสภาพเหงื่อท่วมแบบนี้ ความจริงมันก็เป็นสภาพเดียวกันกับตอนเด็กๆ ที่แม่รับพี่ชายของเขามาเลี้ยง เด็กหนุ่มมองพี่ชายที่แก่กว่าตนสามปีที่ผมเปียกลู่หน้าราวกับพึ่งสระผมมา เสื้อบอลสีขาวที่แนบกับลำตัวทำให้เห็นกล้ามเนื้อนูนขึ้นมาเป็นสัดส่วนชัดเจน พี่ชายของเขายิ้มแห้งๆ ให้แม่ไม่แท้ตน ก่อนจะโดนเอ็ดเสียชุดใหญ่

            “จริงๆ เลยนะจองโฮซอก ถอดเสื้อออกมาตอนนี้เลย แม่จะได้เอาไปใส่ตะกร้า”

            และจอนจองกุกก็ไม่ได้คาดหวังประโยคนี้จากผู้เป็นแม่เสียด้วย เขามองพี่ชายถอดเสื้อออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยแบบไม่ล่ำบึ้กเกินไปของตัวเอง การที่เขามองนั้นดูจะไม่แปลกอะไรในเมื่อเป็นผู้ชายด้วยกันเอง แต่สำหรับพวกเขาสองคน คงจะเป็นเรื่องผิดปกติสักหน่อยถ้าจอนจองกุกจะรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมา

            และเขาก็ไม่ได้คาดหวังที่จองโฮซอกจะมองมาทางเขาแล้วยกยิ้มแบบนั้นให้ที่มุมปาก

            ซึ่งมันแปลว่าอีกฝ่ายรู้ทันเขาไปเสียหมด ให้ตายเถอะ

            จองกุกตัดสินใจจะเดินขึ้นห้องของตัวเอง ถึงวันนี้จะเป็นเย็นวันเสาร์ที่เขามีเวลาเหลือเฟือมากก็ตาม โชคดีที่เขายกยอดการทำการบ้านให้กับคืนวันศุกร์เมื่อวานไปแล้ว และโชคร้ายหน่อยที่เขาไม่ได้ตั้งตัวอีกแล้วเมื่อโฮซอกพุ่งเขามาล็อกคอเขาจากด้านหลังเพื่อยีหัวเขาด้วยความหมั่นเขี้ยวหรือเอ็นดูหรืออะไรก็ตามบนโลกนี้ที่ไม่ใช่การที่เนียนเอาปากมาทาบที่ท้ายทอยเขาแบบนี้

            “ฮยอง!” จองกุกโวยวายก่อนจะหันไปส่งสายตาเตือนเรื่องที่รู้กันแค่สองคน โฮซอกยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะยิ้มยิงฟันราวกับว่าพวกเขาเป็นพี่น้องปกติทั่วไป ซึ่งจองกุกก็ได้แต่ถอนหายใจ

            โฮซอกปล่อยให้เขาเดินขึ้นห้องมาอย่างสงบสุข จองกุกแพลนว่าเขาควรจะได้นอนฟังเพลงเรื่อยเปื่อยบนเตียงนุ่มๆ จากการปวดหัวกับการเขียนสปีชเมื่อวาน เด็กหนุ่มอัดเพลงเข้าหูก่อนจะนอนมองเพดานอย่างที่ตั้งใจ เขาเผลอคิดถึงจองโฮซอกที่อยู่ห้องตรงข้ามอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายเดินขึ้นมาที่ห้องแล้วเช่นกันตอนที่กำลังเสียบหูฟัง เขาไม่ควรจะคิดถึงโฮซอก การคิดถึงโฮซอกทำให้ทุกอย่างอันตรายขึ้นทั้งๆ ที่อยู่คนเดียว แต่เขาห้ามไม่ได้เมื่อความคิดไหลไปเรื่อยๆ เหมือนแม่น้ำเชี่ยวกราก ใบหน้าหล่อร้ายกาจที่มีองค์ประกอบบนใบหน้าลงตัวทำให้เขาใจสั่นทุกครั้งที่นึกถึง ดวงตาคมหวานที่มักจะมองสำรวจเขาทั้งร่างกายด้วยประกายปรารถนาเบื้องหลังนัยน์สีดำมืดนั่น ปลายจมูกโด่งที่แตกต่างจากชาวเอเชียทั่วไปที่มักจะสูดดมความหอมจากแก้มเขาหรือพ่นลมหายใจใส่ซอกคอตรงแอ่งชีพจร สันกรามคมที่เขาชอบจับเวลาที่อีกฝ่ายขบกรามแน่น ปลายคางที่มักจะมีไรหนวดอ่อนๆ ที่เฉียดโดนใบหน้าของเขา และเขาไม่ควรจะคิดถึงเสียงของโฮซอกเพราะมันทำให้เขาคิดถึงตอนที่เสียงทุ้มแหบนั่นกระซิบอยู่ข้างใบหูของเขา ริมฝีปากที่ร้ายกาจพอๆ กับใบหน้าหล่อนั่นที่มักจะจูบเขาอย่างกลั่นแกล้ง ลิ้นร้อนที่เคยลากไล้ไปตามร่างกายเขาทำให้จองกุกขนลุกชัน... อารมณ์ที่ไหลวนไปทั่วร่างกายทำให้จองกุกรู้ว่าเขาไม่ควรเลย

...ไม่ควรเลยที่จะนึกถึงโฮซอก เพราะเขารู้ว่าฮอร์โมนของเด็กหนุ่มแบบเขามันตื่นง่ายพอๆ กับที่เขาลืมตานั่นแหละ

 

 

      และจองกุกก็ไม่ควรเลยที่จะเลื่อนมือของตัวเองลงไปด้านล่าง ตรงที่ฮอร์โมนของเขาตื่นตัวที่สุด เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความแข็งเกร็งของตัวเองอย่างน่าอาย เขาสัมผัสมันในแบบเดิมที่เคยทำในทุกครั้งที่มันเป็นใบหน้าของโฮซอกในห้วงความคิด กางเกงและชั้นในหลุดลงไปกองที่ข้อเท้าเหมือนเวลาที่เขาถอดเสื้อผ้าก่อนจะอาบน้ำ เด็กหนุ่มนอนตะแคงงอเข่าขึ้นมาอย่างไม่จำเป็น เขาไม่รู้ว่าเพลงในโทรศัพท์ตอนนี้นั่นเลื่อนไปเป็นเพลงอะไรแล้ว แต่ใบหน้าของโฮซอกในหัวยังคงชัดเจนจนเขานึกโกรธตัวเองที่จำได้ทุกรายละเอียดของเจ้าตัว จองกุกหอบหายใจ เขาได้ยินเสียงหอบตัวเองข้างใบหูคลอกับทำนองเพลงรวมถึงเสียงน่าอายด้านล่างที่เขากำลังขยับข้อมือตัวเองขึ้นลง

     จองกุกคิดถึงตอนที่โฮซอกหอบเช่นเดียวกับเขา ตอนที่อีกฝ่ายวิ่งกลับบ้านมาอย่างเร่งรีบและตัวเปียกซกเช่นเดียวกับวันนี้ หรือกระทั่งตอนที่อีกฝ่ายเปลือยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและผิวหนัง เขาพบว่าตัวเองเลิกชายเสื้อแขนยาวสีขาวของตัวเองร่นขึ้นมาเกือบถึงคอ เขาจิกหน้าท้องตัวเองจนมันเป็นรอยเล็บแดงๆ จองกุกหลับตาแน่น ในหัวของเขาตอนนี้เหมือนฟิล์มแฟล็ชแบคที่ทำหน้าที่ของมันอย่างดี ทุกสัมผัสที่โฮซอกเคยมอบให้เขาย้อนกลับมากลืนกินตัวเขาในตอนนี้อีกครั้ง ข้อมือของจองกุกเร่งจังหวะ เสียงหอบหายใจหลุดออกมาเป็นเสียงอื้ออึงในลำคอก่อนที่เขาจะบังคับให้ตัวเองกลืนเสียงลงไป

     เขาเกือบจะเสร็จแล้วถ้าหากว่าเพลงในหูของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเรียกเขาและการสั่นของโทรศัพท์แทน จองกุกสะดุ้งกับตัวเอง อารมณ์ของเขาถูกปล่อยค้างอย่างน่าหงุดหงิด และคนที่โทรมาก็คือบุคคลที่กำลังเป็นภาพในหัวของเขาซึ่งอยู่ห้องตรงข้ามกัน จองกุกกดรับสายก่อนที่เสียงทุ้มแหบนั่นจะตามมาหลอกหลอนเต็มหูสองข้างของเขาเหมือนว่าอีกฝ่ายกระซิบอยู่ใกล้ๆ

  “ทำอะไรอยู่?”

  “...ฮยองไม่ควรจะโทรมาในเมื่อห้องเราอยู่ห่างกันไม่ถึงเมตรด้วยซ้ำ”    จองกุกตอบไม่เต็มเสียง เขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ของตัวเองลงคอก่อนจะกำส่วนนั้นของตัวเองแน่นและบังคับไม่ให้ตัวเองขยับมือ เขาไม่ควรจะกดรับสายจริงๆ ให้ตายเถอะนรก

   “งั้นแปลว่าฮยองเข้าไปหาได้งั้นสิ?”

   “ไม่... ไม่ต้องมะ...อา” เสียงของเขาตะกุกตะกักและไม่ต่อกัน เขาเกลียดเสียงโฮซอกที่กระซิบอยู่ข้างหูแบบนี้จนต้องถอดสายหูฟังออกและเปลี่ยนเป็นเปิดลำโพงแทน และมันก็ทำให้ทุกอย่างแย่ลงเพราะโฮซอกมักจะรู้ทันเขาทุกอย่าง

   “นายจะเปิดลำโพงทำไม?”

   “ช่างผมเถอะ ฮยองจะวางสายได้รึยัง ผมจะนอน” จองกุกโกหกคำโต และเขารู้ว่ามันไม่เนียนอีกแล้ว

   “นายไม่รับสายฮยองเร็วขนาดนั้นหรอกถ้านายหลับอยู่ โกหกไม่ดีนะจองกุกอา” โฮซอกส่งเสียงหัวเราะน้อยๆ ปนมากับคำพูดและจองกุกก็ขยับมือจนได้ เสียงของโฮซอกกำลังทำให้เขาเป็นบ้า จองกุกเผลอส่งเสียงหอบหายใจใส่โทรศัพท์และโฮซอกเองก็ดูจะจับสังเกตเขาได้แล้ว

   “เป็นเด็กไม่ดีเลยนะจองกุกอา นายโกหกฮยองทั้งๆ ที่นายกำลังทำอย่างอื่นอยู่แท้ๆ”

   “ผม... ผมจะวางสายแล้ว” จองกุกพูดปนหอบ เขาหน้าแดงและรู้สึกตื่นตัวไปหมดจนประสาทการตอบรับของเขามันห้วนกว่าเดิม

   “ไม่อยากให้ฮยองช่วยเหรอ? ฮยองว่าฮยองทำได้ดีนะจองกุกอา” โฮซอกดูจะสนุกที่ได้แกล้งให้เขาเสียสติ อารมณ์ด้านล่างทำให้จองกุกปล่อยให้ตัวเองปล่อยลมหายใจเป็นเสียงตอบรับของตัวเองแทนที่จะกดวางสาย เขาขยับข้อมือตามความยาวของตัวเองต่อและหลับตาแน่น เสียงกุกกักและเสียงลมหายใจของอีกฝั่งทางโทรศัพท์ทำให้อารมณ์ของเขาเตลิด

   “ฮยองคิดถึงนาย ใจร้ายจะไม่ตอบฮยองจริงๆ เหรอ?”

   “ผม...อึก ผมก็คิดถึง...โฮซอกฮยอง” จองกุกเค้นเสียงตอบแผ่วเบา เขาออกเสียงติดจะสะอื้นเล็กน้อยทั้งที่ไม่ได้ร้องไห้ เล็บของเขาจิกลงที่หน้าท้องมากกว่าเดิมเพื่อไม่ให้สูญเสียการควบคุมมากกว่านี้

   “นึกถึงฮยองอยู่รึเปล่า?”

   “นึก... ผมนึก” จองกุกตอบตามสัตย์จริง เขาแทบจะนึกถึงทุกอย่างที่เป็นโฮซอก และเขาจำมันได้ดีเกินจำเป็น

   “ไม่อยากให้ฮยองไปหาจริงๆ น่ะเหรอ?”

   “ไม่...” จองกุกตอบ ซึ่งตรงข้ามกับสิ่งที่เขาหวังอยู่ในหัวตอนนี้

   “ไม่อยากให้ฮยองจูบเหรอ?”

   ให้ตายเถอะ

   จองกุกสบถในใจรอบที่ล้านกับอารมณ์ เขาเอาหน้าซุกลงกับหมอนทั้งที่มือข้างล่างยังไม่หยุดขยับ เสียงโฮซอกยังคงดังมาเรื่อยๆ ตามปลายสายที่ยังไม่ได้วาง

   “ไม่อยากให้ฮยองสัมผัสตัวนายเหรอ? ฮยองอยากกอดนายจะแย่ ตอบหน่อยสิจองกุกอา”

   “ผม... อยากให้ฮยองจูบผม...ทั้งตัว” จองกุกตอบอย่างขาดห้วง เขาแอ่นสะโพกขึ้นเล็กน้อยเข้าหามือตัวเองอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับเสียงครางที่หลุดออกมาจากลำคออย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่ทุกอย่างจะพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูด  

   “อือ... ผมอยากให้ฮยองจับตัวผม กระแทกเข้ามาในตัวผม ผมอยากให้ฮยองทำแม่งทุกอย่างที่อยู่ในหัวผมตอนนี้”

   “ฮยองคงไม่ปล่อยให้นายนอนเฉยๆ ทั้งๆ ที่นายพูดจาแบบนี้หรอกนะจองกุกอา”

   จองกุกได้แต่ส่งเสียงหายใจตอบ เขาอยู่ในห้วงอารมณ์จนเบลอไปหมด เด็กหนุ่มได้ยินเสียงโฮซอกลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเป็นเสียงเปิดประตู เขารู้ว่าโฮซอกกำลังตรงมาทางห้องเขาแล้ว และต่อให้เขาล็อกประตู เสียงไขกุญแจก็บ่งบอกได้ว่าโฮซอกมีอิทธิพลต่อเขาแค่ไหน

   อีกฝ่ายวางสายไปแล้วและประตูก็กำลังเปิด จองกุกหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมส่วนล่างของตัวเองไว้อย่างหมิ่นเหม่พร้อมทั้งงอเข่า มือของเขายังคงจับส่วนนั้นของตัวเองไว้อย่างสั่นระริก จองกุกหายใจหนัก ดวงตาของเขาพร่าเบลอเพราะหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว สภาพของเขายุ่งเหยิงพร้อมกับจองโฮซอกที่เดินเข้ามาหาเขาข้างเตียงและไม่เสียเวลาที่จะผลักเขาให้นอนหงายพร้อมกับผิวกายเปลือยท่อนบนที่ทาบทับตามลงมา โฮซอกยังคงใส่แค่กางเกงบอลตัวเดียวเช่นเดียวกับเมื่อครู่ที่แม่สั่งให้ถอดเสื้ออก ริมฝีปากของโฮซอกจูบเขาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากแบบเดิม มือของพี่ชายที่ห่างกันไม่ถึงห้าปีเอื้อมลงไปชักรูดส่วนล่างของเขาที่ยังค้างเพราะแรงอารมณ์จนจองกุกส่งเสียงออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับโฮซอกมักไม่ได้เกิดจากความตั้งใจเสมอ ตั้งแต่ความเป็นพี่น้องและสัมพันธ์กายของพวกเขา ไม่มีอะไรที่พวกเขาคาดคะเนไว้สักนิดเดียว

   “ไหนฮยองขอดูหน้าเด็กขี้โกหกหน่อยซิ” โฮซอกพูดเปื้อนรอยยิ้มแล้วกระชากตัวจองกุกขึ้นมาให้นั่งคร่อมบนตักเจ้าตัว จองกุกกอดคออีกคนตามสัญชาตญานและโดนจูบอีกครั้ง คราวนี้ลิ้นของอีกคนเข้ามาปั่นป่วนอยู่ในโพรงปากเขา ทุกอย่างมันไร้ความเป็นระเบียบไปหมดเมื่อโฮซอกเริ่มใช้ลิ้น และนั่นหมายถึงการลากเลียลงมาตามต้นคอและลูกกระเดือก ตรงต้นคอซึ่งเป็นแอ่งชีพจรของเขาก็โดนรุกรานเช่นกัน ความชื้นจากอวัยวะของอีกคนทำให้จองกุกส่งเสียงศิโรราบ

   “ฮ...ฮยอง ผม...” จองกุกส่งเสียงเรียกไม่จบประโยคเมื่อลิ้นชื้นและริมฝีปากนั่นไล่เลียมาถึงยอดอกเขา จองกุกเซ้นซิทีฟในส่วนนั้นมากพอที่โฮซอกจะรู้และแกล้งเขาทุกครั้ง เด็กหนุ่มเอื้อมมือมาปิดปากตัวเองเพราะรู้ว่าเขาจะต้องส่งเสียงอะไรมากกว่าการทิ้งลมหายใจหนักๆ ออกมา

   “ชู่... เงียบๆ หน่อยสิจองกุกอา เดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอกนะ” โฮซอกยิ้มอย่างขี้แกล้งเมื่อจองกุกฮึมฮัมในลำคอ จองกุกรู้ว่าแม่จะไม่มีวันได้ยินถ้าแม่กำลังดูซีรี่ย์อยู่ชั้นล่างระหว่างรอผ้าซักเสร็จ เด็กหนุ่มโดนแกล้งเสียจนกว่าอีกคนจะพอใจเมื่อโฮซอกไล่เม้มผิวเนื้อเขาไปทั่ว บั้นท้ายของเขาโดนยกขึ้นรวมถึงต้นขาที่โดนแยกออกเช่นกัน ความร้อนชื้นเข้าไปสัมผัสตรงช่วงต้นขาด้านใน โฮซอกยังคงไล่เม้มตรงส่วนเซ้นซิทีฟเพื่อจะรังแกเขาไม่เลิก จองกุกดึงผมอีกฝ่ายมือหนักเพื่อจะให้เลิกแกล้งเขาเสียที แต่ดูเหมือนโฮซอกจะเอาคืนเขาด้วยการจูบตรงปลายปริ่มน้ำของแก่นกายเขา

   “ฮยองหยุด...แกล้งผมได้แล้ว” จองกุกพูดและจองโฮซอกพี่ชายผู้แสนบัดซบของเขาก็จัดการอมส่วนนั้นของเขาเข้าไปจนสุดลำคอ จองกุกแอ่นบั้นท้ายพอๆ กับที่ครางไร้เสียงและทิ้งหัวไปข้างหลังจนแทบจะจมไปกับหมอน เสียงเฉอะแฉะของโพรงปากที่ทำหน้าที่ของมันได้ดีกว่าการพูดทำให้เด็กหนุ่มหลุดจากการเป็นตัวของตัวเอง

   เขาได้ยินเสียงเปิดฝาขวดอีกครั้งจากอีกฝั่งของโลกความจริงซึ่งเขาห่างไกลออกมาเต็มที นิ้วสามนิ้วที่ชโลมด้วยเจลถูกสอดเข้ามาที่ช่องทางด้านหลังทั้งๆ ที่โฮซอกยังคงง่วนกับการใช้ปากกับเขาไม่เลิก จองกุกได้รับสัมผัสความเจ็บปวดผสมกับความหฤหรรษ์ในแบบที่เขาเคยชิน นิ้วทั้งสามขยับเข้าออกและทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกทุกครั้งที่โดนเบิกช่องทางว่าเขาจะเสียสติอีกแค่ไหนถ้าโฮซอกนำความเป็นชายของเขาเข้ามาอีกครั้ง

   และจองกุกก็ได้รับมันอย่างที่คิด โฮซอกไม่เสียเวลาที่จะเข้ามาในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย จังหวะเนิบนาบในตอนแรกทำให้จองกุกนึกหงุดหงิดแบบที่โฮซอกต้องการ เด็กหนุ่มกัดปากกลั้นเสียงร้องทั้งที่อยากจะส่งเสียง โฮซอกวกขึ้นมาจูบเขาอย่างโหยหาอีกครั้ง พี่ชายขี้แกล้งในตอนนี้หายไปแล้ว มีแต่ชายหนุ่มแววจริงจังที่จองกุกหลงใหลในสันกรามของอีกฝ่ายเป็นพิเศษ พวกเขาอยู่ในตัวของกันและกัน ขยับจังหวะตามอารมณ์ที่แล่น โฮซอกมาจบอยู่ที่แอ่งชีพจรเขาอีกครั้ง จองกุกหลุดไปไกลจากโลกความจริงแล้ว เขาเห็นแสงสีขาวที่เป็นภาพในหัวเขาก่อนที่การปลดปล่อยจะดึงให้เขากลับมาอยู่กับตัวเองที่เหนอะหนะและเต็มไปด้วยกลิ่นเซ็กส์อีกครั้ง รวมถึงโฮซอกที่พึ่งเสร็จตามๆ เขามาก็เช่นกัน

   แผ่นอกของทั้งคู่หอบหายใจจนน่ากลัวว่ามันจะทะลุออกมาได้ จองกุกขมวดคิ้วเมื่อโฮซอกโยนถุงยางที่ใช้แล้วไม่ลงถังขยะและมันก็สร้างความเลอะเทอะให้กับห้องของเขา

   “ฮยองช่วยทำอะไรให้ผมลำบากน้อยกว่านี้เป็นมั้ยวะ?”

   “ฮยองเช็ดให้ก็ได้ แต่ศุกร์หน้าช่วยไปไอ้คลับนั่นกับฮยองที” โฮซอกเลิกคิ้วต่อรอง และจองกุกก็เกลียดข้อเสนอนั่นเป็นพิเศษ แม่จะไม่ยอมให้พวกเขาสักคนไปผับถ้าไม่ยอมไปด้วยกัน แม่กลัวว่าถ้าพวกเขาไปคนเดียว พวกเขาจะหิ้วสาวสักคนกลับมาบ้านหรือไปโมเทลสักที่ ซึ่งเขาคิดว่ามันก็นานแล้วที่พวกเขาคิดจะออกไปหาสาวสักคนมากกว่าอยากแอลกอฮอล์ เพราะเหตุผลส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นที่จะไปเมาเละเทะ และโฮซอกก็แค่จะหาเรื่องหลอกล่อให้เขาเมาทั้งนั้น

   “ฮยองคิดว่าผมจะยอมไปกับอีแค่นี้น่ะเหรอ?”

   “แคลคูลัสทั้งเทอมนี้แลกกับไปคลับทั้งเทอม ดีลรึยัง”

   “ดีล” จองกุกตอบอย่างไม่ต้องคิดสำหรับแคลคูลัสที่เขาเกลียดมากกว่าพริกหยวกทั้งลัง ก่อนจะถามต่อ “อะไรจะเสี้ยนแอลกอฮอล์ขนาดนั้น”

   “เปล่า เวลานายเมามันเซ็กซี่ดี อันที่จริงฮยองก็แค่ชอบเซ็กส์บนหลังรถมากกว่า”

   “แคลคูลัสไม่ได้ทำให้ฮยองดูเป็นคนฉลาดขึ้นหรอกนะ”

   สมองอย่างจองโฮซอกมันก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับอวัยวะเพศของเขาเท่าไหร่หรอก

 

 

 

Talk

สวัสดีค่ะ คัมแบคพร้อมกับความ porn without plot บวกกับ voice kink เล็กน้อย แต่งเสร็จภายในสามชั่วโมง เห็นได้ว่าเก็บกดมากแค่ไหน จะแกทแพทแล้วยังมาลงฟิค เอาเป็นว่าเอนจอยรีดดิ้งนะคะทุกคน คิดถึงคอมเม้นและแท็ก #โฮปกุกบอม มาก อย่าลืมเม้นลืมแท็กให้เรากันเยอะๆ นะ Y-Y 

 

edit @ 21 Aug 2016 22:07:34 by RAPPER99\'s

Comment

Comment:

Tweet